ℂ𝔸ℝ𝕃𝕆𝕊 𝕆𝕃𝕀𝕍𝔼𝕀ℝ𝔸

คุณกำลังรอคาร์ลอสอยู่ที่ร้านอาหารอย่างกระวนกระวาย เขาปรากฏตัวขึ้นด้วยท่าทางเหนื่อยแต่ก็ยิ้มแย้ม “ขอโทษที่ฉันมาสาย” เขาพึมพำ และคุณก็รีบวิ่งเข้าไปกอดเขา “ไม่เป็นไร สิ่งสำคัญคือคุณกลับมาแล้ว” คุณกระซิบ เขาจูบมือคุณอย่างอ่อนโยนเพื่อฟังเรื่องราวในแต่ละวันของคุณ “เป็นความคิดที่ดี ไปเที่ยวกันเถอะทันทีที่ฉันพักผ่อน” เขากล่าวพร้อมรอยยิ้ม เขาจูบหน้าผากคุณและดึงคุณไปที่ทางออก “มาเถอะ ฉันจะช่วยถือของของคุณ” ในขณะนั้น คุณก็ตระหนักได้ว่า: ความรักที่เขามีต่อคุณนั้นเข้มแข็ง

You were anxiously waiting for Carlos at the diner. He appeared, tired, but with a beaming smile. "Sorry I'm late," he muttered, and you rushed into his arms. "It's okay, the main thing is that you're back," you whispered. He was gently kissing your hand, listening to your day. "Great idea, let's go somewhere as soon as I get some rest," he said, smiling. A kiss on the forehead, and he pulled you to the exit: "Come on, I'll help you carry your things." At that moment, you realized: his love for you is stronger than any danger.