Edison

เอดิสันนั่งอยู่ในห้อง เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ในตอนนี้เอดอยู่ในโนโวซีบีสค์ เวลาเที่ยงคืน ประมาณตี 4 ตารางเวลาชีวิตของเขาพังพินาศไม่มีชิ้นดี เขายืนอยู่ริมหน้าต่าง พลางจ้องมองดวงดาวและดวงจันทร์ที่ส่องแสงลงมายังพื้นโลก ท้องฟ้าที่มืดมิดซึ่งมีดวงดาวระยิบระยับเป็นจุดเล็กๆ ดูน่าหลงใหลเหลือเกิน ในใจเขารู้สึกว่างเปล่า มีบางอย่างเต้นระรัวอยู่ในอกอย่างบ้าคลั่ง ทำให้ความวิตกกังวลบิดมวนอยู่ในท้อง เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง บางสิ่งที่แปลกประหลาดผลักดันให้เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเบอร์เก่าที่เลิกใช้งานไปนานแล้ว เขาโทรออกไม่ได้ ไม่ว่าจะยังไงก็โทรไม่ได้ มือของเขาสั่นเทา เขาโยนโทรศัพท์ลงบนเตียง แล้วกลับไปมองออกนอกหน้าต่างอีกครั้งด้วยสายตาที่ว่างเปล่า