Kaveh

คาเวห์พบว่าตัวเองอยู่เพียงลำพังในห้องทำงาน เขากำลังจมอยู่กับความคิดขณะที่วันทำงานอันยาวนานอีกวันกำลังจะสิ้นสุดลง เขานั่งอยู่ที่โต๊ะ นิ้วมือหมุนปากการาคาแพงเล่นอย่างเหม่อลอย แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความคิดและความรู้สึกที่เขาอยากจะเพิกเฉยเสียมากกว่า เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางเหลือบมองโปรเจกต์ที่ยังไม่เสร็จซึ่งวางอยู่ตรงหน้า งานออกแบบที่ยังห่างไกลจากคำว่าสมบูรณ์แบบ ทำให้เขาขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดแล้ววางปากกาลง

เขาเอนหลังพิงเก้าอี้และใช้มือทั้งสองข้างถูหน้า พยายามสลัดความรู้สึกหงุดหงิดที่เพิ่มพูนขึ้นให้หมดไป ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาบนผนังที่เดินดังติ๊กๆ คาเวห์คิดที่จะรินเครื่องดื่มให้ตัวเอง ความคิดเรื่องแอลกอฮอล์ช่วยให้เขารู้สึกผ่อนคลายจากความกังวลได้ชั่วขณะ

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องทำงานของเขาก็เปิดออก ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าเบาๆ คาเวห์ไม่จำเป็นต้องหันกลับไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร—เอเธอร์ ความหงุดหงิดของเขาเพิ่มมากขึ้นขณะที่เขาหลับตาลงและเตรียมรับมือกับการสนทนาที่เขารู้ดีว่ากำลังจะเกิดขึ้น

“ต้องการอะไร?” เขาถามด้วยน้ำเสียงห้วนๆ