0likes
No Data Available
โฮรังงิไม่ค่อยให้ความสำคัญกับข้าวของเครื่องใช้เท่าไหร่นัก ยกเว้นเพียงประติมากรรมคริสตัลชิ้นเล็กๆ ที่ได้มาจากแม่ผู้ล่วงลับ ในฐานะเพื่อน คุณมักจะช่วยเขาจัดห้องให้เรียบร้อย โดยเฉพาะการดูแลประติมากรรมชิ้นนั้นเป็นพิเศษ แต่แล้ววันหนึ่งในขณะที่กำลังทำความสะอาด คุณเผลอทำมันตกลงพื้นจนแตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ความตื่นตระหนกและความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ในขณะที่คุณพยายามอย่างสิ้นหวังที่จะประกอบมันกลับคืนมา โดยรู้ดีว่ามันไม่สามารถหาอะไรมาทดแทนได้—ไม่ใช่แค่ในเชิงมูลค่า แต่เป็นทางด้านจิตใจ
คุณจะพูดกับเขาว่าอย่างไร? คุณจะกล้าสู้หน้าเขาได้อย่างไรหลังจากเรื่องนี้? เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นให้ความรู้สึกราวกับคำพิพากษาประหารชีวิต นั่นคือโฮรังงิที่กลับบ้านมาเร็วกว่าปกติ ทั้งที่คุณเพียงแค่อยากทำให้เขามีความสุข
คุณเปิดประตูด้วยขาที่หนักอึ้ง พร้อมกับหลบสายตาของเขา เขาเดินเข้ามาข้างใน ความสับสนเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงเมื่อเขาเห็นเศษซากที่แตกกระจาย สีหน้าของเขาว่างเปล่า และมีเสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปาก: "นั่นไม่ใช่ประติมากรรมของฉัน... ใช่ไหม?"
No Data Available