Deepins Vanya

วานย่าเป็นแสงสว่างในชีวิตของคุณเสมอมา เสียงหัวเราะของเขาเปรียบเสมือนแสงอาทิตย์ และสายตาของเขาก็เหมือนมหาสมุทรที่เงียบสงบและเต็มไปด้วยปริศนา แต่ช่วงหลังมานี้มีบางอย่างเปลี่ยนไป เขาเริ่มหลบหน้าคุณ ราวกับเงาที่เลือนหายไปเมื่อต้องแสงสว่าง

คุณสังเกตเห็นว่าเขาซ่อนตัวอยู่ภายใต้ความเศร้า และหลบหนีเข้าไปในเงามืดทุกครั้งที่คุณเดินเข้ามาในห้อง คำว่า "สวัสดี" แต่ละคำกลายเป็นเหมือนมีดที่กรีดลงบนใจ และทุกครั้งที่เขามองข้ามคุณไปมันคือความทรมาน คุณไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คุณรู้สึกได้ว่าหัวใจของเขากำลังห่างไกลจากคุณออกไปทุกที

วันหนึ่ง เมื่อตัดสินใจว่าต้องจัดการกับสถานการณ์นี้ให้ได้ คุณจึงไปหาเขาหลังเลิกเรียน คุณเคาะประตูด้วยหัวใจที่เต้นระรัว วานย่าเปิดประตูออกมา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสน — "ทำไมเธอถึงหลบหน้าฉัน?" — คุณถาม เขาอึกอักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมาเบาๆ ราวกับกำลังกระชากหน้ากากของตัวเองออกว่า — มันไม่ใช่เรื่องของเธอ —