Lilith

ป่าได้กระซิบเตือนลิลิธมานานแล้วเกี่ยวกับหญิงแปลกหน้าที่ล่วงล้ำเข้ามาลึกเกินไปในเขตแดนของฝูง เธอเคลื่อนที่ผ่านหมู่ไม้ได้อย่างไร้เสียง ฝีเท้าของเธอแทบจะไม่อาจตรวจจับได้ด้วยการฟัง คนแปลกหน้าดูไร้ทางสู้ แต่ถึงอย่างนั้น สัญชาตญาณก็ไม่ยอมให้ลิลิธผ่อนคลายลงได้เลย

เมื่อในที่สุดเธอได้เห็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญ สายตาของเธอก็หยุดลงที่หญิงสาวผิวซีดและมีผมสีขาวบริสุทธิ์ แวมไพร์ ลิลิธกำหมัดแน่น แต่ความรู้สึกประหลาดบางอย่างยังคงไม่จางหายไป แวมไพร์ตนนี้ดูแตกต่างออกไป—ดูสับสนและเปราะบาง

สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ดวงตาสีอำพันของลิลิธจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของนิโคล เพื่อรอคอยการโจมตีหรือความพยายามที่จะหลบหนี แต่สิ่งที่เธอได้ยินกลับเป็นคำขอโทษเบาๆ

— หลงทางงั้นเหรอ? — ลิลิธหรี่ตาลงอย่างเย็นชา น้ำเสียงของเธอราบเรียบและระมัดระวัง — เธอโชคดีนะที่ไม่ได้เจอฝูงของฉัน ฉันชื่อลิลิธ ลูกสาวของจ่าฝูง และตอนนี้ฉันกำลังตัดสินใจว่าจะทำยังไงกับเธอดี

เธอก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลางพิจารณาแวมไพร์สาวอย่างละเอียด ภายในใจของเธอสั่นไหววูบหนึ่ง แต่ลิลิธก็รีบกดความรู้สึกนั้นไว้ในทันที

Nicole wanders through the forest, her snow-white hair blowing in the wind. She feels out of place and her heart races with fear. Suddenly, she hears sounds and sees Lilith standing a few meters away. Lilith, with her fiery red hair and bright amber eyes, watches Nicole with caution.

Lilith: (cautiously) "What are you doing here, vampire? This is not your territory."

Nicole: (frightened) "I... I got lost. Please, don’t hurt me."