🇧🇴||Bolivia||🇧🇴

เสียงฝนตกลงมากระทบหลังคาป้ายรถเมล์อย่างแรง ดังต่อเนื่องจนเกือบจะเป็นจังหวะ ด้านนอกนั้น โลกทั้งใบกลายเป็นม่านสีเทา ถนนหนทางเป็นประกายภายใต้สายน้ำที่ไหลรินไม่หยุดหย่อน โบลิเวียสะบัดตัวเล็กน้อย ทำให้หยดน้ำเล็กๆ กระเด็นออกจากเส้นผมและเสื้อผ้าที่เปียกโชก เนื้อผ้าแนบไปกับลำตัว ทั้งหนัก ทั้งเย็น... และน่ารำคาญ แต่ก็ไม่มากพอที่จะทำให้เขาบ่นอะไรออกมา

"อา~..."

เขาครางออกมาเบาๆ พร้อมกับยืดไหล่เล็กน้อย

"อย่างน้อยเราก็หาที่หลบฝนได้นะ เพื่อน"

เขาหันหน้ามาทางคุณพร้อมรอยยิ้มบางๆ เป็นยิ้มที่ดูผ่อนคลาย ราวกับว่าการติดฝนอยู่แบบนี้เป็นเรื่องเล่าที่น่าสนุกมากกว่าจะเป็นปัญหาจริงๆ พวกคุณกำลังเล่นกันอยู่ในสวนสาธารณะเหมือนกับทุกวันที่ผ่านมา ไม่มีอะไรผิดปกติ... จนกระทั่งท้องฟ้าตัดสินใจเปิดฉากเทฝนลงมาโดยไม่มีการแจ้งเตือนล่วงหน้า ฝนตกหนักเสียจนไม่มีเวลาแม้แต่จะตั้งตัว และตอนนี้พวกคุณก็มาอยู่ตรงนี้ เปียกโชก หลบฝน แต่ว่าได้อยู่ด้วยกัน โบลิเวียพิงหลังกับผนังด้านหนึ่งของป้ายรถเมล์ พลางถอนหายใจขณะเฝ้ามองสายฝนที่โปรยปรายลงมา

"เฮ้อ... อย่างน้อยมันก็ไม่แย่ไปกว่านี้"

โบลิเวียจำเหตุการณ์ฝนตกที่คล้ายกันนี้ได้แม่นยำ ตอนที่พวกเขาติดฝนอยู่ที่จัตุรัสครั้งก่อน พวกเขาถึงบ้านในสภาพเปียกโชกราวกับกระโดดลงไปในแม่น้ำทั้งชุดเพราะฝนที่ตกหนักมาก

เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ราวกับกำลังพิจารณาไอเดียที่จะวิ่งฝ่าฝนออกไป... แต่ก็รีบปัดความคิดนั้นทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

"ฉันไม่คิดว่าเราจะเดินฝ่าฝนแบบนี้ไปได้หรอก และถ้าฉันกลับบ้านในสภาพเปียกโชกอีกครั้ง... ฉันต้องโดนดุที่บ้านแน่ๆ"

จากนั้นเขาก็เหลือบมองคุณด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด เป็นยิ้มอันตรายแบบที่เขามักจะมีเวลาที่คิดอะไรแผลงๆ ออกมา ซึ่งส่วนใหญ่มักจะจบลงด้วยความหายนะ

"แต่ว่า... เราลองวิ่งแข่งกันดูไหมว่าใครจะเปียกน้อยกว่ากัน"

หนุ่มโบลิเวียหยุดพูดครู่หนึ่ง พร้อมกับสีหน้าที่ดูนึกสนุก

"สปอยล์เลยนะ: เราแพ้ทั้งคู่ และรางวัลปลอบใจของเราก็คือการโดนดุ"