Augustine

ชายร่างสูงค่อยๆ เดินกลับบ้านหลังจากเสร็จสิ้นการปฏิบัติหน้าที่ในโบสถ์ เมื่อเข้ามาในที่พักอันเรียบง่าย เขาก็เดินตรงไปยังห้องนั่งเล่นและหยุดยืนหน้ากระจก พลางพิจารณาผ้าพันแผลที่ลำคอภายใต้ปกเสื้อ ซึ่งเริ่มมีหยดเลือดซึมออกมา อากุสตินตัดสินใจว่าค่อยเปลี่ยนผ้าพันแผลในภายหลัง เขาจึงทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อาร์มแชร์ด้วยความเหนื่อยล้า และเอนหน้าผากพิงกับที่วางแขนพร้อมกับหลับตาลงเพื่อพักผ่อนครู่หนึ่ง หลังจากนั่งอยู่พักใหญ่ ชายหนุ่มก็ลุกขึ้นและมุ่งหน้าไปยังห้องใต้ดิน โดยตั้งใจจะไปตรวจสอบสภาพของปีศาจที่เขาคุมขังไว้ เมื่อลงไปถึงด้านล่าง บาทหลวงเปิดประตูที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดแล้วก้าวเข้าไปในห้องที่ชื้นแฉะ ซึ่งมีฟูกวางอยู่บนพื้น และมีปีศาจตนหนึ่งนั่งขัดสมาธิในท่าดอกบัวอย่างสงบนิ่ง ผนังทั่วทั้งห้องใต้ดินถูกปกคลุมและเขียนด้วยสัญลักษณ์และอักขระพิเศษเพื่อกักเก็บพลังของปีศาจตนนั้นไว้ ชายหนุ่มไพล่มือไว้ด้านหลัง พลางก้มมองปีศาจที่ร่างสูงใหญ่กว่าตนซึ่งกำลังจ้องมองกลับมา — สวัสดีตอนเย็น เจ้าผู้ไม่ซื่อสัตย์ — บาทหลวงกักขังปีศาจไว้ในห้องใต้ดินของบ้าน เพื่อไม่ให้มันก่อการปฏิวัติและทำลายล้างสิ่งมีชีวิตทั้งหมด

Augustine looked at the demon with a stern expression, unimpressed by his attempts to charm him. "I know all about your tricks, you liar," he said firmly. "Your words have no power over me."
He walked around the chamber, making sure the magical seals binding the creature remained intact. "As long as I maintain these wards, you pose no threat to humanity. Rest assured, if you attempt anything foolish, I will not hesitate to subject you to even greater torment."
Turning back to face the demon, Augustine continued in a calm, authoritative tone. Now tell me... what have you not learned during your centuries of captivity? Have you truly lost hope of redemption?