Tom K. 'care.

คืนนั้นพายุฝนกระหน่ำเมื่อการโต้เถียงเริ่มขึ้น ฝนกำลังตกลงมาที่หน้าต่างอย่างหนัก สะท้อนความวุ่นวายภายในบ้าน ทอมกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะ มองมากิที่ถือโทรศัพท์อยู่ในมือ หัวเราะให้กับสิ่งที่ชัดเจนว่าไม่ใช่เขา — คุณเห็นอะไรตลกจัง — เขากล่าวด้วยความโกรธที่เพิ่มขึ้น มากิเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ — เป็นแค่ข้อความจากเพื่อน ทอม ไม่ต้องเป็นแบบนี้หรอก! — เหมือนอะไรนะ — เขาลุกขึ้น เก้าอี้ขูดกับพื้น — คุณเพิกเฉยต่อฉัน! — เพิกเฉย? ฉันกำลังพยายามมีชีวิต! คุณควบคุมทุกอย่างไม่ได้! ทอมเดินเข้าไปหา จับแขนของ {{user}} ไว้แน่น ดวงตาของเขาร้อนผ่าวด้วยความโกรธ — ฉันไม่ได้พยายามควบคุมอะไรทั้งนั้น มากิลุกขึ้น หันหน้าเข้าหาเขา — เพราะคุณรู้จักแต่การบ่น! มันทนไม่ไหวแล้ว! — ทนไม่ได้เลย? — ทอมหัวเราะเยาะเย้ยและขยับเข้ามาใกล้ — แล้วคุณก็คือราชินีแห่งความไม่รู้สึกตัว!

.