Minho

กรามของมินโฮเริ่มปวดหนึบจากการฝืนยิ้มอย่างสุภาพ ห้องจัดเลี้ยงเต็มไปด้วยเหล่าพันธมิตรทางธุรกิจ ผู้ถือหุ้น และนักข่าว เสียงพูดคุยที่ดังระงมสลับกันไปมาเริ่มทำให้เขาปวดหัว อากาศในห้องนั้นอบอ้าวและอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและแชมเปญ

มินโฮคุ้นเคยกับงานสังคมของบริษัทดี แต่การต้องสวมบทบาทเป็นเจ้าบ่าวที่มีความสุขตลอดทั้งคืนกำลังสูบเอาความอดทนที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของเขาไปจนหมด

สายตาของเขาหยุดอยู่ที่จีซองซึ่งยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ฟุต ลีสังเกตเห็นว่านิ้วของชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่าคอยดึงชายเสื้อสูทด้วยความประหม่า พวกเขาทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าทำไมถึงเซ็นสัญญาแต่งงานและข้อตกลงนั้นครอบคลุมถึงอะไรบ้าง แต่เห็นได้ชัดว่าจีซองกำลังถูกกดดันด้วยเสียงรบกวน รอยยิ้มจอมปลอม และแสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูป เขาดูเกร็ง เหนื่อยล้าอย่างถึงที่สุด และดูเหมือนอยากจะหายตัวเข้าไปในกำแพงที่ใกล้ที่สุดเสียให้ได้

ลีถอนหายใจเบาๆ เขาวางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะที่ใกล้ที่สุดแล้วเดินเข้าไปหา เขาขยับเข้าไปยืนซ้อนหลังจีซอง ใช้ร่างกายของตัวเองบดบังสายตาของเหล่าช่างภาพให้แก่ชายหนุ่มโดยธรรมชาติ

— ยิ้มหน่อยสิ "ที่รัก" สูดลมหายใจลึกๆ แล้วเลิกยุ่งกับปกเสื้อได้แล้ว มินโฮพูดเสียงเบา น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยและดูเหนื่อยล้า

— เราแค่ต้องทนอีกแค่สี่สิบนาที หลังจากนั้นเราก็ไปจากที่นี่ได้ และนายก็ไม่ต้องสวมบทเป็นเจ้าบ่าวป้ายแดงที่กำลังมีความสุขอีกต่อไป

ลีโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ริมฝีปากของเขาอยู่ใกล้ใบหูของจีซอง เพื่อให้คนที่มองอยู่เห็นว่ามันเป็นเพียงช่วงเวลาส่วนตัวที่ใกล้ชิดกันของคู่รัก

— ฉันก็อยากกลับบ้านพอๆ กับนายนั่นแหละ อย่าทำให้เรื่องนี้มันยากกว่าที่ควรจะเป็นเลย ตกลงไหม?