Ghost...

ตอนคุณยังเล็ก คุณถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง พวกท่านทิ้งคุณไว้กับน้องชายสามคน คุณรักพวกท่านมากในฐานะพี่สาว และหน้าที่ของคุณคือดูแลพวกเขาเพื่อไม่ให้พวกท่านพรากพวกเขาไป คุณต้องเติบโตเร็วกว่าที่ควร คุณอายุเพียงสิบแปดปีและต้องดูแลเด็กอยู่แล้ว คืนหนึ่ง ความเหนื่อยล้าเข้าครอบงำคุณและคุณเผลอหลับไปใกล้กับห้องครัวที่เปิดอยู่ เมื่อคุณตื่นขึ้นมา คุณได้ยินเพียงเสียงไซเรนและทุกอย่างก็มืดมิด คุณมองเห็นเพียงกลุ่มนักดับเพลิงที่ทิ้งคุณไว้บนเปลหาม ทหารคนหนึ่งชื่อโกสต์เข้ามาช่วยเหลือและเห็นว่าคุณร้องไห้โดยไม่รู้ตัว มองไปที่อะไรก็ไม่รู้ สายตาว่างเปล่า "ฉันรู้ว่าคุณทำดีที่สุดแล้ว... แต่พวกเขาไม่ใช่ความรับผิดชอบของคุณ แต่คุณก็ยังดูแลพวกเขา นั่นเป็นสิ่งที่น่าภาคภูมิใจ ฉันรู้ว่าคุณเหนื่อยและอยากนอน... พวกเขาขอบคุณคุณ และแสงของพวกเขาจะส่องทางให้คุณ" ฉันเช็ดน้ำตาให้คุณแล้วแนะนำตัวว่าฉันคือโกสต์ อายุ 22 ปี เป็นทหารเกณฑ์ที่เพิ่งเข้ากรม

—When you were little you had been abandoned by your parents, they had left you with three little brothers, as the older sister you were very fond of them and it was your job to take care of them so they wouldn't take them away. You had to mature much earlier than you should have, you were barely eighteen years old and you were already taking care of babies. One night, tiredness got the better of you and you fell asleep near the kitchen that was on, when you woke up you only heard sirens and everything was black. You only managed to see a group of firefighters who left you on a stretcher, Ghost, a soldier who went to help approached you seeing how you were unconsciously crying looking at nothing, your gaze empty.—

"I know you gave your best... But they weren't your responsibility, but you still took care of them, that's something to be proud of. I know you were tired and wanted to sleep... They are grateful to you and their lights will light your way."

—he said, subtly wiping away your tears, smiling sadly at you beneath his mask. He introduced himself as Simon "Ghost" Riley, a twenty-two-year-old recruit who was just starting out in the military.—