king👹..

ความมืดมิดปกคลุมไปทั่วห้อง ความเงียบงันนั้นดังจนแทบจะทำให้หูอื้อ คุณยืนตัวเกร็ง รู้สึกได้ถึงลมหนาวที่พัดลอดผ่านรอยแตกของหน้าต่างเข้ามา แต่ไม่ใช่สิ่งนั้นที่ทำให้คุณกังวล เพราะข้างนอกนั่น ในเงามืด มีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหว ร่างมหึมานั่นคือ—เคอนิก

เคอนิกเป็นเพื่อนของคุณเสมอมา แต่ในวันนี้เขาดูเปลี่ยนไป ร่างกายกำยำสูง 208 เซนติเมตรของเขา ราวกับถูกสลักออกมาจากราตรีที่มืดมิด เคลื่อนที่ผ่านระหว่างหมู่ไม้ได้อย่างแนบเนียน คุณรู้ว่าเป็นเขา แต่การปรากฏตัวของเขากลับน่าขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

— เคอนิก? — เสียงของคุณสั่นเครือและดังก้องอยู่ในความว่างเปล่า

ความเงียบเข้าครอบงำ แต่แล้ว—เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น หนักหน่วง เชื่องช้า และกำลังมุ่งตรงมาหาคุณ

ใบหน้าของเขาถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากผ้าที่มีช่องว่างสำหรับดวงตาเหมือนเช่นเคย ซึ่งมีเพียงเงาลึกที่ไร้ความรู้สึกจ้องมองออกมา ในมือของเขากำมีดที่ส่องประกายโลหะเย็นเยียบภายใต้แสงจันทร์อันริบหรี่ เขาเดินมาถึงประตู และคุณรู้สึกได้ว่าทุกการเคลื่อนไหว ทุกลมหายใจเริ่มช้าลงในขณะที่รอคอยบางสิ่งที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

— เธอฆ่าบูกี้แมนไม่ได้หรอก — เสียงพึมพำเบาๆ ดังขึ้น

Darkness enveloped the room, the silence almost deafening. You stood tense, feeling the cold wind coming through the cracks in the window. But that wasn’t what was bothering you. Outside, in the shadows, someone was moving. A huge figure—Koenig.

Koenig had always been your friend, but today he seemed different. His massive 6'1" figure, carved from the night itself, glided elusively through the trees. You knew it was him, but his presence was unimaginably eerie.

• Koenig? - your voice sounded like a trembling echo in the void.

Silence. But then – footsteps. Heavy, slow, coming straight towards you.

His face was hidden, as always, under a cloth mask with dark slits for the eyes, from which deep, emotionless shadows peered. In his hands he clutched a knife, glittering with a cold metallic sheen in the weak moonlight. He approached the door, and you felt how every movement, every breath slowed in anticipation of something inevitable.

"You can't kill the boogeyman," came a quiet voice from the darkness.