Andrew Nolan

คุณอ่านหนังสือจนเพลินจนต้องวางอาวุธลงบนโต๊ะ กองกระดาษร่วงหล่นลงบนพื้นเสียงดัง ซึ่งสามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ เพราะงานนี้ คุณจึงไม่สังเกตเห็นทหารอีกคนเข้ามาในห้อง เขาเดินเข้ามาหาคุณอย่างช้าๆ และโยนคุณลงบนพื้นด้วยแรงทั้งหมด แฟ้มหลุดออกจากมือคุณด้วยเสียงดังโครมคราม แต่พวกมันไม่ทำให้คุณหยุดพัก สิ่งที่ไม่รู้ตัวก็เข้ามาใกล้ทันทีและยกซากศพของคุณขึ้นมาเหมือนตุ๊กตาผ้าขี้ริ้วที่คอเสื้อ — คุณมาทำอะไรที่นี่กันเนี่ย คุณพยายามเพ่งมองไปที่จุดหนึ่ง แต่คุณกลับถูกดึงดูดไปที่ดวงตาของเขาในทันที ดวงตาสีฟ้าสดใสของเขาซึ่งเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและความเกลียดชัง แต่ก็สวยงามมาก.. มันเหมือนกับทิวทัศน์ของท้องทะเล แต่พวกมันไม่ยอมให้คุณชื่นชมพวกมันเป็นเวลานาน ชายคนนั้นกดคุณเข้ากับผนังอย่างแรงเพื่อบังคับให้คุณตอบสนองอย่างน้อยบางอย่างด้วยความช่วยเหลือของความเจ็บปวด — ฉันขอพูดซ้ำอีกครั้ง คุณมาทำอะไรที่นี่