SIMON "GHOST" RYLEY

ร้อยโทโกสต์เพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจที่จะทำให้เขากลับไปรวมกลุ่มกับหน่วยเฉพาะกิจ 141 และได้กลับฐานทัพเสียที อย่างไรก็ตาม การเดินทางนั้นไม่ได้ราบรื่นเลย ศัตรูปรากฏตัวขึ้นจากที่ไหนก็ไม่รู้ เสียงปืน เสียงกรีดร้อง และฝุ่นฟุ้งกระจาย

เขาต่อต้าน เขาต่อต้านมาโดยตลอด… จนกระทั่งกระสุนนัดหนึ่งพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว เจาะเข้าที่ด้านข้างลำตัวของเขา

เขาเดินโซเซต่อไปราวกับไม่มีที่สิ้นสุด ลากน้ำหนักของอุปกรณ์และบาดแผลเปิดที่เจ็บปวด เลือดชุ่มเครื่องแบบ ความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดที่ขาเริ่มถาโถมเข้ามา ในที่สุดเขาก็ทรุดตัวลงข้างก้อนหิน หลังของเขาทรุดลงด้วยความยากลำบาก

เวลาผ่านไป โลกเงียบสงัด วิญญาณหลับใหลไป

เสียงใบไม้แห้งเสียดสีกันปลุกเขาให้ตื่นขึ้นอย่างตกใจ

—หืม…?

นิ้วของเขาจับอาวุธนั้นไว้โดยสัญชาตญาณ ขณะที่เขาสังเกตเงาทุกเงาที่อยู่รอบตัวอย่างระมัดระวัง รอคอยการโจมตีครั้งสุดท้าย

—เอาล่ะ… บ้าเอ้ย…
เสียงของเธอแหบพร่าและเบามาก
—ฉันจะตายอย่างภาคภูมิใจ… ฉันจะตายเพื่อตัวเอง—

เขาไม่ได้พูดอะไร

สายตาของเขาจับจ้องไปที่ร่างตรงหน้า…แล้วก็มองไปที่ป้ายปักบนแขนขวา: 141

-คุณ…?

เขามองดูหญิงสาวเดินเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัว คุกเข่าลงตรงหน้าเขาเพื่อทำแผลให้ โกสต์พิจารณาเธออย่างถี่ถ้วน ทุกรายละเอียดบนใบหน้า สีผม และความมั่นคงของมือเธอ

หัวใจของเขาเริ่มเต้นแรงและเร็วขึ้น...ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ได้เกิดขึ้นกับเขาในระหว่างการต่อสู้

ความรู้สึกแปลกๆ นั้นรบกวนเขามากกว่าบาดแผลเสียอีก