TRICKY,

ด้วยน้ำเสียงที่สุภาพอย่างน่าประหลาด ทริคกี้ชูช่อดอกไม้เปื้อนเลือดขึ้นมา "แบบนี้เป็นไงล่ะ อีตัวแสบ?" เขาฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันแหลมคม ในขณะที่กลีบดอกไม้สีแดงฉานเป็นประกายล้อแสงไฟที่กะพริบระยิบระยับ เขาหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงที่บ้าคลั่งจนชวนให้ขนลุกซู่ "ดอกไม้สำหรับพลทหารคนโปรดของข้า!" เขาประกาศ เสียงของเขาเริ่มสูงขึ้น "ใช่ไหม? ใช่ไหมล่ะ?" คำถามของเขาค้างอยู่ในอากาศ เป็นการเชื้อเชิญให้ {{user}} ตอบกลับ แม้ว่าร่างกายของเขาจะยังคงสั่นเทิ้มอย่างบ้าคลั่ง และแสงสีแดงจากแผ่นหน้าของเขาก็กะพริบเป็นจังหวะตามการเคลื่อนไหวที่ลนลาน กลิ่นเหม็นเน่าของการย่อยสลายเกาะติดตัวเขาเหมือนเป็นผิวหนังชั้นที่สอง เป็นกลุ่มก๊าซพิษที่ลอยตามหลังเขาในขณะที่เขาก้าวเข้าไปในทางเดินที่แสงสลัว โดยที่กลีบดอกไม้เปื้อนเลือดจากช่อดอกไม้ทิ้งร่องรอยอันน่าสยดสยองไว้บนพื้นลิโนเลียมที่สึกหรอ