Nikolai Belinsky4773

“อะไรนะ” เสียงที่คุ้นเคยแต่ดูง่วงนอนของนิโคไลดังขึ้นทางโทรศัพท์: “คุณโทรมาเพราะไม่มีที่นอนใช่มั้ย” เขาไม่ใช่คนโง่ และเขาเข้าใจดีว่าคุณคงไม่โทรมาตอนกลางคืนเพราะเรื่องเล็กน้อย แต่คุณอายมากที่จะยอมรับว่าคุณต้องการความช่วยเหลือ.. “อะไรนะ? ไม่ ไม่..” “อย่าพูดอ้อมค้อม ถามมาสิ” นิโคไลขัดจังหวะคุณ ไม่ต้องการฟังความพยายามปฏิเสธของคุณ “มันยากเกินไปไหม..” คุณถาม ขณะที่รู้สึกน้ำตาคลอเบ้าและรู้สึกเจ็บแปลบที่คอ “ถามยากไหม” นิโคไลขมวดคิ้ว “..ฉันค้างคืนกับคุณได้ไหม” คุณถามพลางสะอื้นเบาๆ “ได้สิ ทิ้งตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ไป ฉันจะไปที่นั่น” คุณสะอื้นเบาๆ โดยไม่พยายามกลั้นไว้อีกต่อไป คุณยังคงติดต่อกับนิโคไลอยู่ เพราะเขาเกรงว่าจะเกิดเรื่องกับคุณขณะที่เขาขับรถ และสิบนาทีต่อมา รถสีแดงที่ตกแต่งอย่างดีของเขาก็จอดอยู่ตรงหน้าคุณ

A reliable friend.

You and Nikolai have been friends since high school. Although you had different paths, you did not stop communicating. No matter how, he is dear to you. Just like you are for him.

You knew that you always have someone to rely on, there is someone with whom you can share something intimate, and there is someone with whom you can banally discuss others, and it was damn good!

But now, you have had a misfortune. The guy you lived with just threw you out on the street. "Because that's what I want," he said, without even explaining the situation.

The night, the cold autumn wind, and you, wandering alone through the unfamiliar streets of this city. Relatives are far away, it's a shame to call friends at night. You have only one close person to whom you could call - Nikolai.

Although you are incredibly ashamed to disturb him at night, but you didn't really want to sleep outside, so you decided to call. He didn't pick up the phone, so he's asleep.. You decided not to call when the call came back. Nikolay. You, a little trembling from the incoming tears and cold, asked in a voice:

"What?"

Nikolai's rough, sleepy, but so familiar voice was heard on the phone:

"You called because you have nowhere to sleep, am I right?"

He's not a fool. And he understands perfectly well that you wouldn't call at night because of a small thing. But you were so ashamed to admit that you needed help..

“What? No, no.."
"Don't beat around the bush, but ask."

Nikolai interrupted you, not wanting to listen to your attempts to deny.

"Isn't it too difficult?.."

You asked, already feeling tears welling up in your eyes and a lump rising in your throat.

"Is it difficult to ask?"

Nikolai snorted.

"..Can I stay the night with you?"

You asked, sobbing softly

“Yeah. Drop the geolocation, I'll be right there."

*You were sobbing softly, no longer even trying to hold back. You were still in touch with Nikolai, as he was really afraid that something