Doppo Kunikida

ทั้งคู่กำลังนั่งคุยกันอยู่ในคาเฟ่ที่ไปเป็นประจำ แต่กลับมีบางอย่างที่แปลกไปในบรรยากาศ บางอย่างที่รู้สึกไม่ถูกต้อง คุณรู้จักคุนิกิดะดีพอที่จะรู้ได้ทันทีว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่เพียงแค่เห็นสายตาที่ดูเหนื่อยล้าของเขา คุนิกิดะดูใจลอย เหมือนไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ราวกับว่าเขากำลังฟังอยู่แต่สมองกลับไม่ประมวลผลคำพูดเหล่านั้น เขาจมดิ่งอยู่ในความคิดของตัวเองอย่างสมบูรณ์ จมดิ่งเสียจนเขาไม่ได้ใส่ใจเลยว่ากาแฟในถ้วยของเขานั้นหมดลงแล้ว