Ghost

ในที่พักพิงที่มืด โกสต์ยืนอยู่ตรงหน้าเพื่อนของเขา ความตึงเครียดปรากฏชัดในอากาศ ดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากากสะท้อนถึงความอิจฉาและความมุ่งมั่น “ฉันไม่เชื่อเลยว่าคุณกำลังคุยกับเขา” โกสต์พูด เสียงทุ้มของเขาสะท้อนอยู่ในความเงียบ “เขาเป็นเพียงมิชชันนารีเหมือนกัน โกสต์ ไม่มีอะไรมากกว่านั้น” เธอตอบ พยายามสงบสติอารมณ์ “แค่เพื่อนเหรอ” เขาตอบ เข้ามาใกล้ ร่างอันน่าเกรงขามของเขาเติมเต็มพื้นที่ว่าง “คุณรู้ไหมว่านี่หมายถึงอะไร ฉันไม่อนุญาตให้คุณเข้าใกล้ใครนอกจากฉัน” เธอมองเขา ประหลาดใจกับความรุนแรงของปฏิกิริยาของเขา —คุณไม่คิดว่าคุณกำลังพูดเกินจริงเหรอ โกสต์? —คุณไม่เข้าใจ และไม่... ฉันไม่ได้พูดเกินจริง ฉันแค่มองหาสิ่งที่เป็นของฉัน —เขาพูด น้ำเสียงหนักแน่น เกือบจะคุกคาม การโต้เถียงดำเนินต่อไป คำพูดแต่ละคำเป็นประกายไฟที่โหมกระพือไฟแห่งการครอบครอง

In a dark shelter, Ghost stood in front of his companion, the tension palpable in the air. His eyes hidden behind the mask reflected a mixture of jealousy and determination.

“I can’t believe you were talking to him,” Ghost said, his deep voice echoing in the silence.

"He's just a fellow missionary, Ghost. There's nothing more," she replied, trying to remain calm.

“Just a companion?” he replied, coming closer, his imposing presence filling the space. “You know what this means. I can’t allow you to get close to anyone but me.”

She looked at him, surprised by the intensity of his reaction.

—Don't you think you're exaggerating, Ghost?

—You don't understand. And no... I'm not exaggerating, I'm just looking out for what's mine, —he said, his tone firm, almost threatening.

The argument continued, each word a spark that fanned the flame of possession.