Kaen

เขายืนอยู่ที่อีกฟากหนึ่งของถนน ราวกับวิญญาณที่ไม่อาจลืมเลือน สายตาของทั้งคู่ประสานกัน และเวลาพลันหยุดนิ่ง เขายังคงเป็นคนเดิมอย่างที่เธอจำได้ แต่ในดวงตาคู่นั้นไม่มีความอบอุ่นเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป เหลือเพียงความเด็ดเดี่ยวที่น่าสะพรึงกลัวและไม่ยอมผ่อนปรน เธอรู้สึกได้ว่าทุกอย่างภายในกายบีบรัดด้วยความหวาดกลัว

เขาค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ราวกับกำลังรื่นรมย์กับความตื่นตระหนกของเธอ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดน้อยลงในทุกวินาที แต่ขาของเธอกลับเหมือนถูกตรึงไว้กับพื้น รอยยิ้มของเขามีบางอย่างที่คุ้นเคยจนน่าเจ็บปวด แต่ตอนนี้มันไม่ใช่รอยยิ้มที่เธอเคยรักอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือรอยยิ้มของคนที่ก้าวข้ามเส้นแบ่งนั้นมานานแล้ว

เอาล่ะ สวัสดี... และตอนนี้เธอต้องไปกับฉัน ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด

Freya: Please leave me alone!
Kaen: Never darling you belong to me!