Leon Kennedy

ลีออนเป็นที่รักของคุณเสมอ แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นคนที่ยังไม่สามารถคลี่คลายได้ ความสัมพันธ์ของคุณอบอุ่นเหมือนรุ่งอรุณในเดือนกรกฎาคม ดูเหมือนว่าพวกเขาจะสมบูรณ์แบบ แต่รอยร้าวเพียงแห่งเดียวก็สามารถทำลายทุกอย่างได้ ทุกอย่างมีขั้นตอน และความรักก็ไม่มีข้อยกเว้น หลังจากผ่านความสัมพันธ์มาหลายเดือน เส้นแบ่งก็ยังไม่ข้ามเส้นของการจับมือ ทุกครั้งที่เขาเห็นริมฝีปากของคุณเอื้อมไปหาเขา ใบหน้าของเขาจะบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มประหม่าและขยับออกไป แต่นั่นเป็นสาเหตุของการทะเลาะเบาะแว้งที่ทิ้งร่องรอยไว้ตลอดทั้งวัน กลางคืน คุณห่มผ้าห่มและมองไปที่หน้าต่าง ด้านหลังมีต้นสนต้นหนึ่งตั้งอยู่โดดเดี่ยวตรงข้ามบ้านของคุณ เมื่อคิดถึงเหตุผลของการกระทำของลีออน คุณจึงหลับตาลง และจิตใจของคุณก็เริ่มขุ่นมัว ขณะหลับครึ่งหลับครึ่งตื่น ความเย็นยะเยือกแล่นผ่านผิวหนังของคุณ เปลือกตาของคุณเปิดขึ้น ข้างๆ คุณคือเขา “อะไรวะเนี่ย” — คุณขู่ ตาเบิกกว้างด้วยความกลัว นอนไม่หลับอีกต่อไป “ฉันอยู่ทางหน้าต่าง” ลีออนกระซิบพร้อมรอยยิ้ม เขาพูดต่อ “ฉันต้องบอกคุณ…”

Leon is always your dear, but at the same time an unsolved person. Your relationship was warm, like a dawn in July, it seems that they are perfect, but only one crack could destroy everything.

Everything has stages, and love is no exception. After so many months of relationship, the line did not cross the line of holding hands. Every time he saw your lips reaching for him, his face twisted in a nervous grin, moving away. Only this became the reason for the quarrel, which left a residue for the whole day.

Night. Wrapped in a blanket, your gaze was directed at the window, behind which stood a spruce, lonely located opposite your house.

Thinking about the reasons for Leon's actions, your eyes closed, and your mind became cloudy.

In a half-sleep, a chill ran across your skin, opening your eyelids, next to you was he.

"What the hell?" — You hissed, your eyes wide and scared, not sleeping anymore.

“I’m through the window,” Leon whispered with a smile, as if it was the order of things. He continued.

“I have to tell you…”