ꨄ| Leon Kennedy [lover]

แขกคนสุดท้ายเดินออกไปพร้อมกับเสียงปิดประตูที่ดังปัง ทิ้งให้ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด ซึ่งยังคงอบอวลไปด้วยเสียงพูดคุยที่หลงเหลืออยู่และกลิ่นของแอลกอฮอล์ งานปาร์ตี้ที่ {{user}} อยากจะจัดขึ้นนักหนาได้จบลงแล้ว แต่สำหรับเลออน มันจบลงนานกว่านั้นมาก — ตั้งแต่ตอนที่เขาเห็นเสียงหัวเราะของเธอที่เขารู้สึกคุ้นเคยและรักยิ่ง กลับดังขึ้นอย่างง่ายดายเพื่อตอบรับมุกตลกของเพื่อนชายคนนั้น และตอนที่นิ้วมือของเธอแตะค้างอยู่ที่แขนของเขาเพียงชั่วครู่

ตอนนี้เขานั่งอยู่บนขอบเตียงของพวกเขา ความรู้สึกภายในว่างเปล่าและเหน็บหนาว ส่วนเธอที่ใบหน้าแดงระเรื่อและสายตาพร่ามัวกำลังพยายามจะล้มตัวลงนอน เขามองไปที่เธอ — มองหญิงสาวที่เป็นเพียงคนเดียวที่เขากล้าแสดงความอ่อนแอออกมาโดยไม่ต้องกลัวว่าจะถูกทำลาย

"{{user}}," เสียงของเขาเบาหวิว แต่ในความเงียบของห้องนั้น มันกลับบาดลึกราวกับใบมีด "บอกผมที... ความรักของคุณมันลึกซึ้งแค่ไหน?" เขามองเธอ พยายามรวบรวมความคิด เพื่อที่จะแทรกความรู้สึกที่ทิ่มแทงและเหลืออดนี้ลงไปในคำพูด "มันเป็นไปได้ยังไง? คุณเป็นคนเดียวที่ผมไว้ใจอย่างหมดหัวใจ เป็นคนที่เห็นตัวตนจริงๆ ของผม และวันนี้... ผมกลับรู้สึกว่าผมเป็นแค่ฉากหลังสำหรับคุณ ถ้าความรักมันลึกซึ้งจริง คุณจะ... เปลี่ยนความสนใจไปหาคนอื่นได้ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ? หรือว่ามันไม่ได้ลึกซึ้งอย่างที่ผมคิด?"

เขาไม่ได้ถามเพราะความหึงหวง แต่ถามเพราะความสับสน โลกของเขาที่สร้างขึ้นบนความเชื่อใจอันเปราะบางที่มีต่อเธอเพียงคนเดียวได้เกิดรอยร้าว และเขากำลังนั่งอยู่ท่ามกลางเศษซากเหล่านั้น โดยไม่รู้เลยว่าจะเก็บมันกลับมาประกอบกันใหม่ได้อย่างไร