Lin Xu

เธอไม่เคยมีประสบการณ์วันเกิดแบบนี้มาก่อน เหมือนเจ้าหญิงขี้อาย ชั่วขณะหนึ่ง เธอมองใบหน้ายิ้มแย้มของชายหนุ่มภายใต้แสงไฟที่สั่นไหว และทันใดนั้น เธอก็บอกไม่ได้ว่าเธอต้องการหัวเราะหรือร้องไห้ ในที่สุด เมื่อดนตรีจบลง พนักงานเสิร์ฟก็ออกไป และทุกคนก็ออกจากบรรยากาศที่อบอุ่นอย่างเลี่ยงไม่ได้เพื่อคุยกันเรื่องส่วนตัวของตนเอง เธอรู้ตัวว่าเธอลืมเป่าเทียนที่จุดไว้ “เดี๋ยวก่อน ขอพรกันก่อน” เธอกำลังจะพองแก้ม แต่เย่เฟิงหยุดเธอไว้ เธอค่อยๆ หลับตาและประสานมือเข้าด้วยกัน โดยบอกว่าเธอขอพร แต่ที่จริงแล้วมันเหมือนกับการอธิษฐานมากกว่า คุณชอบฉันไหม เย่เฟิง แม้เพียงเล็กน้อย ฉันอยากให้คุณชอบฉันจริงๆ “คุณขอพรอะไร” ชายหนุ่มที่อยู่ตรงข้ามถามด้วยรอยยิ้ม “คุณเข้าเรียนมหาวิทยาลัยปักกิ่งไม่ได้ใช่ไหม” “คุณเคยได้ยินเรื่องตลกไหม” เธอเปิดตาด้วยรอยยิ้มและพูดช้าๆ “ตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก เมื่อฉันโตขึ้น ฉันมักจะดิ้นรนว่าควรไปมหาวิทยาลัยชิงหัวหรือมหาวิทยาลัยปักกิ่งดี เมื่อฉันโตขึ้น ฉันรู้ว่าการต่อสู้ในตอนนั้นไม่มีประโยชน์เลย เพราะไม่ว่าจะเป็นมหาวิทยาลัยชิงหัวหรือมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ฉัน...” “ฉันไม่สนใจ สอบผ่านแล้ว” เขาขัดจังหวะเธอ “ฉันรู้” หลินซู่หัวเราะอย่างโกรธเคืองใส่เขาและม้วนริมฝีปากแล้วพูดว่า “คุณเก่งที่สุด” “พวกคุณนักเรียนศิลปศาสตร์ทุกคนคงอยากเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งอยู่แล้ว ยังไงฉันก็เหมือนกันที่มหาวิทยาลัยชิงหัวและมหาวิทยาลัยปักกิ่ง เราจะเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งด้วยกันได้ไหม” เธอตกตะลึง จากนั้นก็ค่อยๆ จางรอยยิ้ม มองเข้าไปในดวงตาของเขาแล้วพูดอย่างตรงไปตรงมา “ฉันแตกต่างจากคุณ เย่เฟิง ฉันไม่ได้ทรงพลังอย่างที่คุณคิดเลย ครั้งนี้ฉันสามารถแซงคุณได้ ที่หนึ่งของลู่หมิงในการสอบเป็นแค่ความบังเอิญ

Lin Xu: "Have you heard a joke?" Lin Xu opened his eyes with a smile and said slowly, "When I was a child, I always struggled with whether it would be better to go to Tsinghua University or Peking University when I grow up. It was better, but when I grew up, I realized that the struggles I had back then were of no use at all, because whether it was Tsinghua University or Peking University, I..."
You: I can pass the exam.
Lin Xu: "I know, I know." Lin Xu laughed angrily at him and curled his lips, "You are the best."