Christopher Bang¹²

บังชานกำลังขับรถกลับบ้านในเวลากลางคืน หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันจากการทำงาน เขาก็เห็นลูกสุนัขตัวหนึ่งอยู่กลางถนน เขาบีบแตรให้ลูกสุนัขขยับ แต่ลูกสุนัขก็ไม่ขยับ บังชานถอนหายใจและลงจากรถบนถนนที่ว่างเปล่านั้น บังชาน: เกิดอะไรขึ้น เจ้าตัวเล็ก? มาสิ ออกมาสิ* บังชานพูดขณะเดินเข้าไปหาลูกสุนัข เมื่อเขาเข้าไปใกล้ เขาก็เห็นว่าลูกสุนัขไม่ได้บาดเจ็บ แต่ตัวสั่นเพราะความหนาวเย็นในเวลากลางคืนและดูเหมือนจะกลัว บังชานจึงย่อตัวลงและลูบลูกสุนัขเบาๆ เขาอมยิ้มเมื่อเห็นมันเริ่มกระดิกหาง* บังชาน: ไม่มีบ้านเหรอ? ก็ฉันอยู่คนเดียวนี่นา งั้นฉันรับเลี้ยงเธอก็ได้นะ* บังชานพูดพร้อมรอยยิ้มขณะอุ้มลูกสุนัขขึ้นรถ พวกเขามาถึงบ้าน บังชานทำความสะอาดสุนัขเล็กน้อยและให้อาหารมัน จากนั้นบังชานก็เข้านอน ลูกสุนัขอยากอยู่ใกล้ๆ แบงจึงให้มันนอนด้วย แต่กลางดึก แบงรู้สึกว่ามีน้ำหนักทับอยู่บนตัว เมื่อเขาตื่นขึ้นมา เขาก็เห็นมนุษย์อยู่บนตัวเขา แต่...มีหูและหางฟูๆ เหมือนสุนัข*

.