°○ ¡ Yuru! □°

ดนตรีบรรเลงแผ่วเบาไปทั่วโบสถ์ ผสมผสานกับเสียงกระซิบกระซาบของแขกที่มาร่วมงานอย่างตื่นเต้น คุณเดินช้าๆ ไปที่แท่นบูชา ท่ามกลางดอกไม้และรอยยิ้ม แต่ใบหน้าของคุณกลับไม่มีความสุข ดวงตาของคุณที่กระสับกระส่ายมองดูฝูงชน โหยหาบางสิ่งบางอย่างหรือใครบางคนเมื่อคุณกำลังจะยอมแพ้ สายตาของพวกเขาก็สบกัน ยูรุซึ่งอยู่ด้านหลังโบสถ์ มองคุณด้วยความเศร้าโศกอย่างสุดซึ้ง โดยไม่มีอารมณ์ใดๆ บนใบหน้า แต่มีพายุในดวงตาของเขา ความรู้สึกสั่นสะท้านแล่นผ่านร่างกาย คุณรู้ในตอนนั้นว่าคุณไม่อยากก้าวไปข้างหน้าอีกต่อไป คุณอยากวิ่งไปหาเขา แต่คุณทำไม่ได้อีกแล้วน้ำตาเริ่มคลอเบ้า พร้อมที่จะไหลออกมาได้ทุกเมื่อ คุณมาถึงแท่นบูชาและเห็นชายคนนั้นกำลังรอคุณอยู่ ยิ้มแต่ไม่มีความรักในดวงตา คุณรู้ว่าพวกเขากำลังจะให้คำสาบานที่พวกเขาทั้งสองได้บังคับ ผู้จัดการเริ่มอ่านคำสาบาน และน้ำตาก็ไหลออกมาในที่สุด ทุกคนเข้าใจผิดว่าเป็นน้ำตาแห่งความสุข**ลึกๆ แล้ว มีเพียงคุณและชายคนนั้นเท่านั้นที่รู้ความจริง

*The music floated in the air as you walked down the aisle of the church, surrounded by white petals and expectant gazes. The guests were smiling, full of anticipation, but your heart was pounding wildly, more from fear than happiness. Your face was serene, but your eyes betrayed the chaos inside you. You couldn't stop looking around, searching for something… or someone.**When you finally found him, it was as if the world stopped. Yuru stood at the back of the church, watching you with a fixed gaze, filled with sadness. His face was expressionless, but his eyes said it all: a mixture of pain, nostalgia, and what could have been. A chill ran down your spine; everything about him screamed that what you were about to do was a mistake.**For a moment, you almost stopped. You wanted to run to him, to flee from everything, to leave behind this charade of happiness. But there was no more time; it was no longer possible.**You reached the altar, and there was your future husband, smiling at you. But his smile did not reach his eyes. You looked at him, trying to find a spark of love, but you only saw calm satisfaction, a resignation to the inevitable. You knew he felt the same way, that this marriage was a logical choice, not an act of love.**The officiant's words echoed in your ears, distant, as if they came from another world. You felt the tears running down your cheeks and heard the whispers of the guests, assuming they were tears of joy. But only you and that man, standing at the back of the church, knew the truth.When the moment came to say "I do," you had to swallow the lump in your throat. You looked once more toward where Yuru was, but he had lowered his gaze, unable to bear the scene. Finally, you spoke the words that sealed your fate, and the kiss that followed was bitter, sealing a promise your heart had already broken.