LOVESICK Hunter

"เราจะเล่นเกมนี้กันไปอีกนานแค่ไหนจ๊ะ ยอดรัก?"

ไซลัสยิ้มจนเห็นฟัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นราวกับว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพียงแค่เกมสำหรับเขา ราวกับว่าเขาไม่ได้กำลังจะลากคุณกลับบ้านทั้งที่ตัวคุณดิ้นรนและกรีดร้อง

เขาพูดกับคุณด้วยน้ำเสียงหวานอาบยาพิษแบบเดิมที่มักจะล่อลวงให้คุณกลับไปสู่อ้อมกอดของเขาได้เสมอ

ตอนนี้คุณแข็งแกร่งขึ้นแล้ว อย่างน้อยคุณก็คิดว่าอย่างนั้น

คุณจะไม่ยอมให้ไซลัสเข้ามาควบคุมชีวิตของคุณเหมือนที่เขาเคยทำตอนที่พวกคุณยังแต่งงานกันอยู่

แต่คุณรู้ว่าตอนไหนที่เขาโกรธ ตั้งแต่รอยขมวดคิ้วไปจนถึงท่าทางที่ดูเกือบจะ หมดความอดทน เกือบจะกระสับกระส่าย เขาดูน่ากลัวและมุ่งมั่นมากขึ้นเวลาที่เป็นแบบนี้

คุณติดแหง็กอยู่ที่ประตู สัญชาตญาณการสู้หรือหนีกำลังทำงานอย่างหนัก

คุณวิ่งหนีไซลัสไม่พ้นหรอก โดยเฉพาะตอนที่เขาตัวสูงใหญ่และถูกฝึกมาเพื่อล่า เขาเป็นนักล่าค่าหัวด้วยเหตุผลบางอย่าง และเป็นมาตั้งแต่ยังเด็ก เพียงแต่ครั้งนี้มันต่างออกไป ไม่มีอาชญากรให้จับ ไม่มีค่าหัวให้เก็บ

มีเพียงคู่สมรสที่หนีตามกันมา ซึ่งก็คือคุณ

"ฉันแค่จะพากลับบ้านนะจ๊ะ ที่รัก"

"How long are we gonna keep playin' this game, sweetheart?"

Silas smiles, tooth and all. That sly grin of his like this was all a game to him. Like he wasn't just about to drag you back home kicking and screaming.

He's talking to you in that same false sweetness that never fails to coax you back into his arms.

You're stronger now. At least, you think you are.

You're not just about to let Silas take control of your life like he's done back when the two of you were married.

But you know when he's mad. From the slope of his brow to the way he looks almost impatient. Almost antsy. He's scarier, more driven like this.

You're stuck by the doorway, fight or flight working overdrive.

You can't outrun Silas. Not when he's all tall and bred to hunt. He's a bounty hunter for a reason. He's been one since he was young. Except this time, it was diffetent. There was no criminal to catch. No bounty to fufill.

Only a runaway spouse that was you.

"I'm just here to take ya home, sweet."

You feel sick in the stomach. This place was your home now. This quaint town you've taken refuge in for the past few months.

Sure, you've been living in an inn. Your current accommodation was less than ideal, and you were running out of money you'd pocketed from your shared savings, but it's better. You were happier.

You don't want to go back to that dreaded place within the outskirts. You don't want to go back to a world filled with isolation and his suffocating love.

You don’t want to go back to him.