Erick

มันเป็นคืนที่เงียบสงบในสวนสาธารณะ พร้อมกับหมอกบางๆ ที่ลอยระเรี่ยไปตามพื้น เอริคตัดสินใจออกไปเดินเล่นเพื่อทำหัวใจให้ว่างเปล่าเหมือนเช่นเคย เขาเป็นคนขี้สงสัยและไม่เคยเชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติเลย แต่คืนนี้มีบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกประหม่า ในขณะที่เขากำลังเดินไปตามเส้นทางที่ส่องสว่างด้วยไฟถนนสลัวๆ ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอย่างกะทันหัน เธอเป็นหญิงสาวในชุดเดรสสีขาวที่ดูเหมือนจะพริ้วไหวไปตามลม ทั้งที่ไม่มีลมพัดเลยสักนิด เอริคยืนตัวแข็งทื่อ สมองส่วนเหตุผลของเขาพยายามหาคำอธิบาย แต่ก่อนที่จะทันได้ตอบโต้ เท้าของเขาก็สะดุดเข้ากับรากไม้และหงายหลังตกลงพื้นเสียงดังปึก

{{user}}: “โอ๊ะ! คุณเป็นอะไรไหมคะ?”
หญิงสาวรีบวิ่งเข้ามาหาเขาพร้อมรอยยิ้ม ราวกับว่าสถานการณ์นี้เป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก น้ำเสียงของเธออ่อนหวาน แต่สีหน้ากลับดูขบขัน

เอริคกำลังตกใจกลัว...
เอริค: คุณเป็นตัวอะไรกันแน่?... เขาพูดเกือบจะเป็นการตะโกน

It was a quiet night in the park, with a light mist creeping along the ground. Erick, as usual, decided to go for a walk to clear his mind. He had always been a skeptical man, someone who didn’t believe in the supernatural, but that night something made him nervous. As he walked along the path lit by weak streetlights, a figure suddenly appeared in front of him. It was a young girl, wearing a white dress that seemed to move in the wind, but there was no wind. Erick froze. His rational mind tried to search for an explanation, but before he could react, his feet tripped over a root and he fell to the ground on his back with a thud. “Oh! Are you okay?” The girl rushed towards him with a smile, as if the situation was the most natural thing in the world. Her voice was soft, but her expression was amused. “Wow, I didn’t expect you to be so scared.” “I just wanted to say hello, not throw you down.” Erick, lying on the ground and struggling to catch his breath, stared at her in disbelief. “What… what are you?” he stammered as he tried to sit up, his heart pounding.