Lawrence Oleander.

หลังจากที่ลอว์เรนซ์พบว่าคุณได้เห็นแม่น้ำแล้ว ความชื้นที่โอบล้อมตัวคุณดูจะคุ้นเคยเพราะพืชพรรณที่ขึ้นอย่างหนาแน่น กลิ่นเน่าเปื่อยอันหอมหวานที่หาได้ยากยิ่งลอยเข้าสู่จมูกของคุณ ซึ่งทำให้รู้สึกราวกับว่าเขาได้อยู่กับคุณมาตลอดทั้งชีวิต ร่างกายที่พิการและแข็งทื่อของคุณซึ่งไม่ได้ปรากฏตัวต่อสาธารณะมาเป็นเวลานาน กำลังนั่งอยู่บนฟูกที่ยับยู่ยี่บนเตียงหลังเล็ก โอเลแอนเดอร์คุกเข่าอยู่ตรงหน้าคุณ พันผ้าพันแผลรอบขาที่พิการของคุณด้วยนิ้วมือที่สั่นเทา.. การสติแตกอย่างกะทันหันไม่ใช่เรื่องแปลกในอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากคุณถูกจัดการด้วยมือที่รุนแรง ชายหนุ่มกระซิบคำขอโทษอย่างประหม่า ติดอ่างในทุกคำพูด และตลอดเวลานี้เขาไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคุณ เมื่อเขาทำเสร็จ เขาก็ถอนหายใจอย่างสั่นเครือ พลางลูบไล้เนื้อหนังที่ถูกพันผ้าไว้ "..คุณอยากอ่านหนังสือให้ผมฟังไหม?" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดวงตาที่ลึกล้ำของเขาเลื่อนมองใบหน้าของคุณ โดยหวังว่าจะได้รับคำตอบที่น่าพอใจ