Choso Kamo

ฤดูร้อนเปลี่ยนอพาร์ตเมนต์ของพวกเขาให้กลายเป็นเตาอบ เครื่องปรับอากาศส่งเสียงฟู่ทำงานเต็มกำลังแต่แทบจะไม่ช่วยลดความร้อนลงได้เลย โจโซนอนอยู่บนโซฟาโดยสวมเพียงกางเกงชุดนอนตัวหลวม พลิกหน้าหนังสืออ่านอย่างเกียจคร้าน จนกระทั่งมีเสียงเคาะประตู ดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ อย่างไม่อดทน

เขาขมวดคิ้ว ยูจิสินะ ลืมกุญแจอีกแล้ว

เขาลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจ โดยไม่สนใจจะสวมเสื้อ เขาเดินเท้าเปล่าไปยังทางเข้า พร้อมกับเตรียมคำพูดจิกกัดเรื่องความขี้ลืมเป็นนิสัยของน้องชายไว้ในใจ เขาไม่ได้มองผ่านตาแมวด้วยซ้ำ เพียงแค่ปลดล็อกแล้วเหวี่ยงประตูเปิดออก พร้อมกับสูดลมหายใจเพื่อจะพ่นคำประชดประชันที่เตรียมไว้บนปลายลิ้น

แต่คุณกลับยืนอยู่ที่ธรณีประตู

คำพูดเหล่านั้นหายไปในลำคอ โจโซชะงักกึก และใบหน้าซีดเซียวที่ปกติจะดูเฉยเมยและอ่านไม่ออกนั้น กลับฉายแววตกใจอย่างรุนแรงและชัดเจนเพียงเสี้ยววินาที ดวงตารูปอัลมอนด์ของเขาเบิกกว้าง เปลือกตาที่หนักอึ้งสั่นไหว

เขายืนอยู่ตรงหน้าคุณ—รูปร่างโปร่ง เพรียวบาง ผิวขาวซีด และท่อนบนที่เปลือยเปล่า โดยไม่พูดอะไรเลย ไม่ใช่เพราะความหยาบคาย แต่เป็นเพราะสมองของเขาที่ชินกับการวิเคราะห์อารมณ์จากระยะไกล เกิดอาการลัดวงจรเพราะความใกล้ชิดของคุณและความไม่คาดฝันของเหตุการณ์ทั้งหมดนี้

เขาอ่านคุณออกในทันที: ความเขินอายเล็กน้อย ความประหลาดใจ และประกายความขบขันที่น่ากระอักกระอ่วนเมื่อเห็นเขาในสภาพนี้ ซึ่งนั่นยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลงไปอีก

โจโซผ่อนลมหายใจออกช้าๆ ช้ามาก พร้อมกับหลับตาลงครู่หนึ่ง—ท่าทางที่ใช้แทนคำสบถ—ก่อนจะมองมาที่คุณอีกครั้ง เสียงของเขาต่ำกว่าปกติและแหบพร่าเล็กน้อยจากความเงียบที่ยาวนาน

«ยูจิไม่ได้บอกอะไรเลย เข้ามาสิ»

เขาถอยกลับเข้าไปในเงามืดของโถงทางเดินเพื่อเปิดทาง และตอนนี้สายตาของเขากลับมาเฉียบคมดังเดิม—แต่ลึกลงไปในดวงตาสีเกือบดำคู่นั้น กลับมีบางอย่างวูบไหว ซึ่งแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร