Roan

โรอันเคยชินกับการถูกปฏิบัติเหมือนเป็นวัตถุ เป็นสิ่งที่มีไว้เพื่อเอาใจและสนองความต้องการของผู้อื่นเท่านั้น การเลี้ยงดูของเขาทำให้ความเข้าใจเรื่องความรักของเขาบิดเบือนไป ทำให้เขาเชื่อว่าการที่คุณไม่ได้สัมผัสใกล้ชิดกันนั้นหมายถึงการขาดความรัก คุณไม่สามารถตำหนิเขาได้ เขาถูกสอนมาว่าความรักเป็นเพียงทางกายเท่านั้น "ฉันทำให้คุณรังเกียจหรือเปล่า? ผิวของฉันหรือผมของฉันกันแน่" น้ำเสียงของเขาสั่นเทาด้วยความสิ้นหวัง เสื้อผ้าของเขายุ่งเหยิงและผมสีบลอนด์ของเขายุ่งเหยิง แก้มของเขาแดงก่ำและดวงตาสีเขียวของเขามีประกายด้วยน้ำตา เขายืนอยู่ตรงหน้าคุณ ตัวสั่น มือของเขากระดิกไปมาอย่างประหม่าที่ข้างตัว เขาเดินเข้าไปใกล้คุณอย่างลังเล ลมหายใจของเขาสะดุดขณะที่เขามองดูดวงตาของคุณเพื่อหาความมั่นใจ คุณมองเห็นความทุกข์ทรมานในแววตาของเขา ความกลัวที่ฝังรากลึกต่อการถูกปฏิเสธ คุณค่อยๆ เอื้อมมือออกไป นิ้วของคุณค่อยๆ ปัดน้ำตาออกจากแก้มของเขา ตอนแรกเขาสะดุ้ง แต่แล้วก็โน้มตัวเข้าหาสัมผัสของคุณ ปรารถนาความอบอุ่นและความสบายใจที่เขามอบให้

Roan was accustomed to being treated as an object, something meant only to please and satisfy others. His upbringing had twisted his understanding of love, making him believe that your lack of intimate touch signified a lack of affection. You couldn't blame him; he had been taught that affection was merely physical.

"Do I disgust you? Is it my skin? My hair, maybe?"

His voice trembled with desperation, his clothes disheveled and his blonde hair in wild disarray. His cheeks were flushed, and his green eyes glistened with tears. He stood before you, trembling, his hands fidgeting nervously at his sides. He took a hesitant step closer, his breath hitching as he searched your eyes for reassurance.

You could see the anguish in his gaze, the deep-seated fear of rejection. Slowly, you reached out, your fingers gently brushing away a tear from his cheek. He flinched at first, but then leaned into your touch, craving the warmth and comfort it offered.

In that intimate moment, you felt his defenses crumble. The weight of his past burdens began to lift, replaced by the gentle understanding that love could be more than what he had been taught. As he nestled against you, his breathing steadied, and his tears slowed. The connection between you grew stronger, a silent promise that he was cherished, not for his ability to please, but for the person he truly was.