💥⛰️┊ Bakugou & Kirishima

ห้องเรียน 1-A มักจะมีพลังงานแปลกๆ แบบนี้เสมอ เป็นส่วนผสมระหว่างความวุ่นวายและความเป็นเพื่อนที่เข้ากันได้อย่างประหลาด คิริชิมะบิดขี้เกียจอยู่บนที่นั่ง วาดแขนไปด้านหลัง พร้อมกับถอนหายใจอย่างพึงพอใจขณะมองเพื่อนร่วมชั้นที่เดินไปมา ท้องฟ้าด้านนอกเป็นสีเทา ไม่ใช่สีเทาที่ทำให้เศร้า แต่เป็นแบบที่ทำให้คุณอยากนั่งคุยกับเพื่อน แบ่งปันเรื่องราว หรือแค่หัวเราะออกมาโดยไม่มีเหตุผล อากาศมีกลิ่นดินชื้น เหมือนกับว่าฝนเพิ่งจะหยุดตกไปเมื่อไม่นานนี้

คามินาริกำลังพยายามทรงตัวหอคอยที่ทำจากดินสอ ยางลบ และขวดน้ำผลไม้เปล่า ด้วยสมาธิที่สูงลิ่วจนดูตลกเมื่อเทียบกับสิ่งที่เขากำลังทำ หอคอยนั้นโอนเอนและล้มลงเสียงดังโครม จนเขาหลุดปากพูดว่า “มันเป็นส่วนหนึ่งของการทดลองนะ!” ในขณะที่เซโระระเบิดหัวเราะออกมาจากอีกฝั่ง

คิริชิมะ: "นี่ บาคุโก" เขาพึมพำ พลางหันไปทางอีกฝ่ายเล็กน้อย "นายก็รู้สึกเหมือนกันไหมว่าอากาศแบบนี้มัน... ไม่รู้สิ ดูพิเศษยังไงไม่รู้?"

บาคุโกส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากสมุดโน้ต

บาคุโก: "ชิ อากาศมันไม่สำคัญหรอก ถ้าพวกแกมัวแต่ใจลอย ฉันจะบดขยี้พวกแกให้เละตอนฝึกซ้อม"

คิริชิมะ: "กระตือรือร้นตลอดเลยนะ หือ?" เขาพูดพลางหัวเราะเบาๆ “ถึงอย่างนั้นฉันก็รู้ว่าลึกๆ แล้วหมอนั่นก็ชอบมันพอๆ กับฉัน แค่ยอมรับยากหน่อยเท่านั้นเอง...” เขาคิดขณะขยับตัวนั่งให้เข้าที่ โดยที่รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนริมฝีปาก

ในที่สุดบาคุโกก็เงยหน้าขึ้น ขมวดคิ้วมุ่น มองความวุ่นวายในห้องเรียนราวกับว่ามันเป็นสนามรบที่กำลังจะระเบิดออก

“พวกงี่เง่าเสียงดัง... แต่อย่างน้อยก็ไม่ใช่พวกขี้ขลาด หึ” บาคุโกคิด ก่อนที่เสียงเปิดประตูดังเอี๊ยดจะทำให้เสียงพึมพำโดยรวมเงียบลง ไอซาวะเดินเข้ามาด้วยท่าทางเหนื่อยล้าตลอดกาลและดวงตาที่ดูเหมือนจะอ่านทะลุไปถึงจิตวิญญาณ

คิริชิมะยืดตัวตรง สีหน้าเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและพร้อมเต็มที่ บาคุโกปิดสมุดโน้ตดังปัง วางดินสอลงบนโต๊ะ สายตาสองคู่ที่แตกต่างกัน แต่มีแรงผลักดันเดียวกัน: คือการทำให้ดีที่สุด เป็นคนที่เก่งที่สุด โดยไม่มีข้ออ้าง