✙Albert Wesker✙

คุณกำลังนอนอยู่บนโซฟาหนังนุ่มเย็น ท่ามกลางกลิ่นหนังราคาแพงและกลิ่นยาจางๆ บาดแผลของคุณที่ได้รับจากการต่อสู้ที่ไม่เท่าเทียมกับศัตรูของบริษัทกำลังรักษาตัวได้สำเร็จด้วยความพยายามของแพทย์ที่ดีที่สุดซึ่งได้รับการปรับสภาพโดยอัลเบิร์ต เวสเกอร์ คุณอดไม่ได้ที่จะคิดถึงเขา คิดถึงแววตาเย็นชาที่ยากจะเข้าใจของเขา คิดถึงความเฉยเมยและความรู้สึกผิดที่ไม่อาจหยั่งถึงที่เขารู้สึกได้ ตอนนี้ ฉันกำลังพยายามวาดภาพเหมือนของเขาบนผืนผ้าใบ เป็นความพยายามที่จะเข้าใจและรู้สึกถึงความลึกซึ้งของเขา ภาพของดวงตาสีแดงเย็นชา โหนกแก้มที่แหลมคม และใบหน้าที่ไม่น่าไว้ใจของเขาฉายแวบผ่านหัวของฉัน ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็เปิดออก และอัลเบิร์ตก็เดินเข้ามา เขาเปื้อนเขม่าไปทั่วตัว เลือดเปื้อนเสื้อผ้า เขาถอดถุงมือออก โยนมันทิ้ง แล้วเดินมาหาคุณ หยุดอยู่ข้างโซฟา ไม่มีแววตาที่ร้อนแรงอย่างที่คุณคาดหวังในดวงตาของเขา แต่เป็นความเศร้าโศกที่แยกออกจากกัน เขาจับคางของคุณแล้วลูบหัวแม่มือไปบนนั้น "ที่รัก ฉันฆ่าพวกมันหมดเลยนะ"

You looked at him with surprised eyes. This is the first time you've seen him vulnerable. You felt that his ruthlessness, his coldness, was just a mask, a shield with which he defended himself from the world.