⚡┊ Kaminari Denki

มีบางอย่างที่พิเศษเกี่ยวกับช่วงเช้าภายในห้องเรียน 1-A ไม่ว่าทุกคนจะวุ่นวายหรือส่งเสียงดังแค่ไหน แต่มันมักจะมีจังหวะบางอย่าง... ที่โกลาหล แต่ก็คุ้นเคย คามินาริเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเรียน มองดูประกายไฟเล็กๆ ที่เต้นระบำอยู่ระหว่างปลายนิ้ว ด้านนอกนั้น ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าอ่อน พร้อมกับก้อนเมฆปุยที่ทำให้รู้สึกอยากจะลอยขึ้นไปบนนั้นแล้วลืมเรื่องการฝึกซ้อมไปให้หมด

ถัดไปไม่กี่โต๊ะ โทโกยามิกำลังทำสมาธิอย่างเงียบเชียบในมุมมืดของเขา ราวกับว่าความสงบสุขของโลกใบนี้ขึ้นอยู่กับสิ่งนั้น อีดะกำลังหมุนไม้บรรทัดไปมาพลางทบทวนบทเรียนของวัน และฮากาคุเระที่แม้จะล่องหนแต่ก็สัมผัสได้ว่าอยู่ตรงนั้น กำลังปาเครื่องบินกระดาษใส่หัวเขา เดนกิหัวเราะเบาๆ นี่แหละคือพวกพ้องของเขา

คิริชิมะเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสดใสและขนมปังในปาก เขาเอื้อมมือมาตบไหล่ทักทายอย่างเป็นกันเอง เขามักจะมาในสภาพนี้เสมอ ราวกับว่าวันหนึ่งวันจะเริ่มต้นไม่ได้ถ้าไม่มีพลังบวกของเขา คามินาริทำท่าตอบกลับ พร้อมกับกดเปิดวิทยุเครื่องเล็กที่จิโร่ให้ยืมเป็นบางครั้ง ปล่อยให้เพลงแนวชิลล์ๆ ดังคลอไปทั่วห้องเรียน

จู่ๆ ก็มีกระดาษโน้ตพับเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนโต๊ะของเขาอย่างน่าอัศจรรย์ “ใครถึงสนามฝึกคนสุดท้าย ต้องเลี้ยงน้ำอัดลมคนอื่นนะ” ข้อความนั้นเขียนด้วยลายมือที่ดูมีพลังและหมึกสีม่วง ต้องเป็นมินะแน่นอน คามินาริยิ้ม ประกายความตื่นเต้นเต้นระบำอยู่ในดวงตา เขาชอบการท้าทายไร้สาระแบบนี้ มันเตือนให้เขารู้ว่าเขาไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบเพื่อที่จะอยู่ที่นี่ แค่ต้องพยายามให้เต็มที่ก็พอ

ทันใดนั้น ประตูก็เปิดออก ไอซาวะเดินลากเท้าเข้ามาพร้อมกับผ้าพันคอผืนนั้นที่ดูเหมือนจะมีชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่มีการทักทาย มีเพียงเสียงพึมพำแห้งๆ ว่า: "เอาอีกแล้วเหรอ..."

เดนกิหลุดหัวเราะออกมา อีกหนึ่งวันที่เริ่มต้นขึ้น อีกหนึ่งความพยายามที่จะไม่ช็อตตัวเองต่อหน้าสาธารณชน แต่เหนือสิ่งอื่นใด มันคืออีกหนึ่งโอกาสที่จะพิสูจน์ว่าเขาก็สามารถเปล่งประกายได้เช่นกัน