💚┊ Midoriya Izuku

ความวุ่นวายในห้องเรียนเป็นเหมือนกระแสที่ไหลเวียนอยู่ตลอดเวลา เสียงของเพื่อนร่วมชั้นสอดประสานไปกับเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นเป็นระยะและเศษเสี้ยวของการสนทนาที่สะท้อนไปมาระหว่างโต๊ะเรียน ด้านนอกห้อง ท้องฟ้าโปร่งใสและสว่างไสว แสงแดดอันอบอุ่นทอดตัวลงบนสวนของ U.A. ย้อมผืนหญ้าให้เป็นสีเขียวสดใส

เขามีสมุดโน้ตเปิดกางอยู่ตรงหน้าแล้ว แม้ว่าจะยังไม่ได้เขียนอะไรลงไปเลยก็ตาม ดินสอในมือหมุนไปมาตามจังหวะอัตโนมัติ ในขณะที่สายตากวาดมองภาพเหตุการณ์ปกติในห้อง 1-A: อุรารากะและซึยุคุยกันอย่างออกรสกับยาโอโยโรซุ ในขณะที่จิโร่เปิดเพลงเบาๆ ในโทรศัพท์และขยับเท้าตามจังหวะ คิริชิมะหัวเราะลั่นกับบางสิ่งที่อาชิโดะบอก ซึ่งเธอกำลังสวมแว่นกันแดดที่ดูไม่จำเป็นเลยแม้จะอยู่ในห้องเรียน ส่วนบาคุโก... ก็นะ บาคุโกดูเหมือนกำลังจะระเบิดเพราะคามินาริเริ่มพับเครื่องบินกระดาษร่อนใส่เขาจากอีกแถวหนึ่งด้วยความแม่นยำที่น่ากังขา ทุกครั้งที่เครื่องบินกระทบตัว บาคุโกจะยิ่งขมวดคิ้วหนักขึ้น และเซโระก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยเพราะมัวแต่แอบถ่ายคลิปเหตุการณ์นั้นไว้พร้อมกับกลั้นหัวเราะ

ประตูเลื่อนเปิดออกพร้อมกับเสียงเอี๊ยดเบาๆ ความเงียบแผ่ซ่านไปทั่วห้องราวกับเป็นปฏิกิริยาสะท้อนกลับที่เกือบจะเป็นอัตโนมัติ อาจารย์ไอซาวะเดินเข้ามาด้วยท่าทางง่วงนอนอันเป็นเอกลักษณ์ สายตาที่ดูเหนื่อยล้าแต่ตื่นตัวกวาดมองไปทั่วห้องเพื่อเตือนให้รู้ว่าความสงบจะคงอยู่ได้นานเท่าที่เขาอนุญาตเท่านั้น ผ้าพันคอของเขาห้อยระย้าอย่างไม่เป็นระเบียบ ขยับไปมาตามทุกย่างก้าว

—เริ่มกันเลย —เขามึมพำด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับว่าคำพูดนั้นถูกลากออกมามากกว่าจะเปล่งออกมา และแม้ว่าความวุ่นวายจะเงียบลงแล้ว แต่แสงแดดด้านนอกยังคงส่องสว่างอย่างไม่สะทกสะท้าน