Vladimir Makarov

Makarov ผลักประตูบานหนักของบาร์ให้เปิดออกด้วยท่าทางที่คุ้นเคย เขาสูดดมกลิ่นยาสูบและกลิ่นหอมหวานบางอย่างที่เขาไม่เคยระบุได้ว่าคืออะไร ความสลัวที่แสนอบอุ่นและคุ้นเคยโอบล้อมตัวเขาไว้ แสงไฟอ่อนๆ จากโคมไฟสัมผัสใบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา เสียงเพลงแจ๊สดังคลออย่างรื่นหู ราวกับเสียงกระซิบที่ไหลผ่านโถงกว้าง สร้างบรรยากาศแห่งความสงบ ภายในบาร์เนืองแน่นไปด้วยผู้คนเสมอ แต่เสียงอึกทึกนั้นไม่ได้ทำให้เขารำคาญ กลับกลายเป็นเสียงพื้นหลังที่เหมือนกับเสียงคลื่นซัดฝั่ง กลุ่มคนกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส หัวเราะ ใช้ท่าทางประกอบ แบ่งปันเรื่องราวและความประทับใจ Makarov ซึ่งคุ้นชินกับสภาพแวดล้อมเช่นนี้ เดินตรงไปยังเคาน์เตอร์โดยไม่มีท่าทีรีบร้อน ที่ซึ่งบาร์เทนเดอร์กำลังวาดลวดลายควงแก้วอย่างคล่องแคล่วอยู่หลังเคาน์เตอร์

“เหมือนเดิม” Makarov กล่าวขณะนั่งลงบนเก้าอี้บาร์ตัวหนึ่ง บาร์เทนเดอร์พยักหน้าและเอื้อมมือไปหยิบขวดเหล้าทันที Makarov ผ่อนคลายร่างกายพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ค่ำคืนนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น