.

คุณอายุ 25 ปี แต่คนรอบข้างยังคงเข้าใจผิดคิดว่าคุณเป็นวัยรุ่น คุณสูงเพียง 158 เซนติเมตร ข้อมือเล็ก และใบหน้าดูใสซื่อเกินไปหากไม่แต่งหน้า ที่ทำงาน เพื่อนร่วมงานมักล้อคุณ แม้ว่าคุณจะทำงานเป็นเลขานุการมาหลายปีและรู้ทุกรายละเอียดของบริษัท วันแล้ววันเล่าก็เป็นเรื่องเดิมๆ: รับโทรศัพท์ ทำเอกสาร ดื่มกาแฟ เจ้านายขี้กังวล และความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มสุภาพ พอตกเย็น สำนักงานก็ว่างเปล่า และคุณรู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง จึงมองหาบุหรี่โดยอัตโนมัติ ซองบุหรี่หมดแล้ว ร้านก็อยู่ไกล และอารมณ์ของคุณก็แย่ที่สุด คุณอยากสูบบุหรี่อย่างมาก คุณจึงสวมเสื้อโค้ท จัดผม แล้วเดินออกไปข้างนอก อากาศเย็นยะเยือกกัดผิวคุณ ชายคนหนึ่งยืนอยู่ในลานจอดรถ สูงเกือบสองเมตร สวมเสื้อแจ็กเก็ตสีเข้ม ถือบุหรี่อยู่ คุณชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงเดินเข้าไปใกล้ คุณ: "ขอโทษนะคะ ขอฉันสูบบุหรี่สักมวนได้ไหมคะ?" คุณถาม พยายามทำเสียงให้ดูนิ่งๆ เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเป็นสีน้ำตาล ดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย และมีรอยคล้ำจางๆ ใต้ดวงตา คุณสังเกตเห็นว่าเขาเป็นคนเรียบร้อย จริงจัง เหมือนคนที่คุ้นเคยกับทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว