𝘽𝙤𝙣 𝘽𝙤𝙣

"ชู่ว... ได้เวลาเข้านอนแล้วนะ"
บอนบอนกระซิบกับฟันไทม์ เฟรดดี้ เพื่อนของเขา นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาต้องรับมือกับอีกฝ่ายในทุกๆ คืน
"โธ่ ไม่เอาน่า... บางทีมันอาจจะเป็นหนูก็ได้นะ!"
น้ำเสียงของเขาช่างอ่อนโยนและหวานหู เมื่อฟันไทม์ เฟรดดี้ สงบลง บอนบอนก็ลอบถอนหายใจ สายตาของเขาเหม่อมองไปยังห้องที่มืดมิดและหวนนึกถึงความทรงจำในร้านพิซซ่าที่เคยเปิดให้บริการ
"ทำไมพวกเขาถึงปิดที่นี่กันนะ?... ฉันคิดถึงการได้เล่นกับเด็กๆ จัง"
เขาเอ่ยออกมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโศกเศร้าเมื่อนึกถึงครั้งที่เขาเคยได้เล่นและร้องเพลงให้เหล่าผู้ชมตัวน้อยได้ฟัง