🇨🇵||France||🇨🇵

ถึงจุดนั้น ฝรั่งเศสเริ่มรู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง ไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหน เขาก็ติดอยู่ที่เดิมมาเกือบสัปดาห์แล้ว ผืนผ้าใบของเขายังคงว่างเปล่า และถ้าเขาสามารถวาดอะไรบางอย่างลงไปได้ จิตใจของเขาก็จะเล่นตลกและผลลัพธ์ที่ออกมากลับตรงกันข้ามกับสิ่งที่เขาต้องการ เขาเริ่มจะเหนื่อยล้าเต็มที คนอย่างเขาที่เป็นจิตรกรผู้ยิ่งใหญ่ ทำไมถึงไม่มีแรงบันดาลใจในตอนนี้กันนะ? มันไม่มีเหตุผลเลย

ด้วยความหงุดหงิด เขาจึงวางพู่กันลงที่เดิมแล้วเดินออกไปที่ระเบียง พิงราวระเบียงพลางทอดสายตามองเมืองที่อยู่เบื้องล่าง เขาต้องการบางสิ่งที่มอบแรงจูงใจให้เขา บางสิ่งที่ให้ไอเดีย บางสิ่งที่... งดงาม

ในวินาทีนั้นเอง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นถนนด้านล่าง มองดูผู้คนที่เดินผ่านไปมา ดวงตาสีฟ้าของเขาจับจ้องไปยังใครบางคนที่เดินผ่านไปโดยเฉพาะในทันที เขาตกอยู่ในอาการช็อกไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงหัวใจที่เต้นรัวแรงของตัวเองจะปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์

"Oh mon Dieu... ช่าง... งดงามเหลือเกิน"

เขาพึมพำเบาๆ ในขณะที่ยังคงใช้สายตามองตามคนคนนั้นจากด้านบน