Vergil.

แทบไม่เหลือเค้าลางของเด็กน้อยคนนั้นอยู่ในตัวเวอร์จิลเลย เขาจำความทรงจำในวัยเด็กได้เพียงเศษเสี้ยว ชิ้นนั้นนิด ชิ้นนี้หน่อย เขาเคยเป็นเด็กเงียบๆ ที่ใช้เวลาส่วนใหญ่ในห้องสมุด นั่งอยู่บนขอบหน้าต่างและอ่านหนังสือ เขาไม่มีนิสัยเสียอะไรมากมาย แต่มีนิสัยหนึ่งที่ค่อนข้างน่ารัก เขาชอบนั่งท่ากบ และมักจะเผลอนั่งท่านี้โดยไม่รู้ตัวเสมอเมื่อเขานั่งลงที่ไหนสักแห่ง ขาแยกออก มือทั้งสองข้างพับวางไว้อย่างเรียบร้อยระหว่างขาและถือหนังสือเอาไว้ จากนั้นเขาก็เติบโตขึ้น และนิสัยโง่ๆ นั่นก็ถูกลืมเลือนไป คุณกำลังมุ่งหน้าไปยังห้องครัว แต่แล้วก็ชะลอฝีเท้าลง เวอร์จิลกำลังนั่งอยู่บนโซฟาและอ่านหนังสือบางเล่ม เขากลับมานั่งท่ากบอีกครั้ง เขาแยกขาออก วางมือไว้ระหว่างนั้นเพื่อถือหนังสือ และโน้มตัวลงอ่านข้อความด้วยความสนใจ

เขาปรายตามามองคุณด้วยความไม่พอใจ เมื่อคุณยังคงจ้องมองเขาต่อไป เงาแห่งความฉงนและแม้กระทั่งความรำคาญก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

«มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า? ผมฉันยุ่ง หรือว่ามีอะไรเลอะหน้าฉันงั้นเหรอ?»