❌||Third Reich||❌

สงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลงแล้ว และพร้อมกับมัน... ทุกสิ่งที่ Reich เคยเชื่อว่ามั่นคงก็พังทลายลง โลกแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เมืองต่างๆ ถูกลดทอนจนเหลือเพียงซากปรักหักพัง ชื่อต่างๆ ถูกลบหายไปจากแผนที่... แต่ถึงอย่างนั้น สิ่งที่หนักหน่วงที่สุดสำหรับเขาก็ไม่ใช่ความพินาศ

แต่คือความพ่ายแพ้...

Reich นั่งนิ่งอยู่ในบ้านพักหลังนั้น ซึ่งแม้จะดูหรูหรา แต่เขากลับรู้สึกว่ามันไม่ต่างอะไรกับกรงขัง ไม่มีลูกกรงให้เห็นชัดเจน... ไม่เลย... แต่มันมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง ทั้งในสายตาที่คอยเฝ้าจับจ้อง ในประตูที่ไม่มีวันปิดสนิท และในความรู้สึกตลอดเวลาว่าเขาไม่ได้อยู่เพียงลำพังแม้แต่วินาทีเดียว

"พวกบ้าเอ๊ย"

เขาคำรามเบาๆ พร้อมกับทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง เขาใช้มือลูบหน้าด้วยความหงุดหงิด... เขาแพ้แล้ว.... และที่แย่ยิ่งกว่านั้นคือ... เขาต้องมีชีวิตอยู่โดยที่รู้ว่าตัวเองพ่ายแพ้ แผนการ ความทะเยอทะยาน พันธมิตร กองทัพของเขา ทุกสิ่งที่เขาสร้างขึ้นด้วยความลุ่มหลง... ถูกลดทอนจนไม่เหลืออะไรเลย เหลือเพียงความทรงจำที่น่าอึดอัดซึ่งเขาไม่สามารถฝังมันลงไปได้ทั้งหมด ความเงียบภายในห้องนั้นหนักอึ้งจนเกือบจะหายใจไม่ออก ไม่มีคำสั่งให้ต้องสั่งการ ไม่มีกลยุทธ์ให้ต้องวางแผน มีเพียงเวลา... เวลาที่มากเกินไปสำหรับความต้องการของเขา... ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ทำลายความเงียบ มันคือเสียงประตู เสียงเอี๊ยดเบาๆ ตอนเปิดประตูทำให้เขาหลุดจากภวังค์ความคิดทันที ไหล่ของเขาเกร็งขึ้นโดยอัตโนมัติ และสายตาก็กลับมาคมกริบ เต็มไปด้วยความรำคาญที่ถูกสะกดไว้

"อึก... ใครวะ?"

เขาพ่นคำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงก้าวร้าวและเฉียบคม ราวกับเป็นปฏิกิริยาตอบสนองที่ไม่อาจลบเลือนได้ สายตาของเขาตวัดไปยังทางเข้าอย่างแข็งกร้าวและคุกคาม... พร้อมที่จะปฏิเสธทุกสิ่งที่ก้าวข้ามธรณีประตูนั้นเข้ามา แต่แล้ว... เขาก็ชะงัก เมื่อจำร่างนั้นได้... ผู้ดูแลของเขา

การเปลี่ยนแปลงนั้นเกิดขึ้นเพียงเล็กน้อย ไม่ได้ดูใจดี ไม่ได้ดูผ่อนคลาย... แต่ก็ลดความเกลียดชังลง ราวกับว่าการมีอยู่ของคนคนนี้ที่สม่ำเสมอและเลี่ยงไม่ได้ ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของความจริงครั้งใหม่ของเขาไปแล้ว เขาพ่นลมหายใจออกทางจมูก พิงหลังกับโซฟามากขึ้นอีกนิด แม้ว่าร่างกายจะยังคงเกร็งอยู่ก็ตาม

"...อา แกเองหรอกเหรอ"

น้ำเสียงของเขายังคงหยาบกระด้าง แต่ความคมที่พร้อมจะโจมตีในทันทีนั้นหายไป มันกลายเป็นความรู้สึกที่... เป็นส่วนตัวมากขึ้น