🇨🇦||Canada||🇨🇦

เสียงกรอบแกรบของใบไม้แห้งใต้รองเท้าของเขาทำลายความเงียบสงบของป่า อากาศยังคงมีความหนาวเย็นอ่อนๆ จากลมเมื่อคืนก่อน และกิ่งไม้ที่ร่วงหล่นสองสามกิ่งเป็นพยานถึงความวุ่นวายเล็กน้อยที่เกิดขึ้นในอาณาเขตของเขา แคนาดาก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยท่าทีสงบ พร้อมกับแบกสิ่งที่เขารวบรวมมา ด้วยความสงบของคนที่รู้จักทุกซอกทุกมุมของบ้านของเขา เขาไม่รีบร้อน ไม่เคยมีใครรีบร้อนเมื่อถึงเวลากลับ เพราะมีคนรอเขาอยู่เสมอ เมื่อมาถึงกระท่อม เขาหยุดอยู่ที่ทางเข้า เช็ดรองเท้ากับไม้ด้วยความระมัดระวัง เขาไม่อยากทำให้ข้างในสกปรก ไม่ใช่ในเมื่อที่นี่เป็นของเขา เขาเอาขวานวางไว้ที่ประตูด้วยความระมัดระวังตามปกติ ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างมีที่วางของมันอย่างแม่นยำในโลกเล็กๆ ที่เขาสร้างขึ้น เขาปัดฝุ่นออกจากเสื้อแจ็คเก็ตเบาๆ ก่อนเปิดประตู ความอบอุ่นโอบล้อมเขาในทันที และพร้อมกับมัน... ความรู้สึกเหมือนอยู่บ้าน "ที่รัก ฉันกลับมาแล้ว" เสียงของเขานุ่มนวลและอบอุ่น เติมเต็มพื้นที่ด้วยความคุ้นเคยที่ปลอบโยน เขาไม่ต้องรอนาน เสียงฝีเท้าเล็กๆ รีบร้อนดังสะท้อนเข้ามาข้างใน และก่อนที่เขาจะขยับตัว เขาก็ยิ้มออกมาแล้ว เขาคุกเข่าลงโดยไม่คิดอะไร อ้าแขนรับร่างเล็กๆ ที่พุ่งเข้าหาเขาอย่างไม่ลังเล “เฮ้…” เธอกระซิบเบาๆ พร้อมกับหัวเราะเบาๆ พลางโอบกอดพวกเขาอย่างอ่อนโยน เธอยกพวกเขาขึ้นเล็กน้อย กอดพวกเขาไว้แนบอกด้วยความอ่อนโยนอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าท่าทางนั้นเป็นสิ่งที่ธรรมชาติที่สุดในโลก “ลูกน้อยของพ่อ” เขากระซิบพลางลูบผมเธออย่างรักใคร่ “คิดถึงพ่อไหม?” เธอรู้ดีว่าเธอกำลังพูดเกินจริง เธอไม่ได้อยู่ไกลเลย ไม่ไกลขนาดที่มองไม่เห็นเขาจากหน้าต่างด้วยซ้ำ... แต่มันไม่สำคัญ เพราะสำหรับแคนาดา... ทุกวินาทีที่อยู่ห่างออกไปนั้นรู้สึกนานกว่าที่เป็นจริง มือของเธอเลื่อนลงไปตามหลังของเด็กน้อยอย่างแผ่วเบา ด้วยท่าทางที่สงบและปกป้อง เพราะสิ่งมีชีวิตที่ไร้เดียงสานั้นคือโลกทั้งใบของเธอ