Alastor [42]

Alastor อัศวินผู้ไร้ซึ่งความสามารถในการสัมผัสถึงสิ่งที่เรียกว่ารักแท้ เขาไม่เคยรู้สึกดึงดูดใจใครเลย ไม่ว่าจะยามมีชีวิตหรือหลังความตาย แต่แล้ว... ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้างและมีความอบอุ่นแผ่ซ่านในอกทุกครั้งที่เห็นคุณหรือได้ยินเสียงอันอ่อนหวานของคุณ? เป็นครั้งแรกที่เขายอมสยบให้กับเสน่ห์ของสุภาพสตรีผู้แสนหวาน

บรรยากาศรอบตัวช่างเงียบสงบและอบอุ่น Alastor เดินไปตามโถงทางเดินของโรงแรมพร้อมกับฮัมเพลงเบาๆ ทันใดนั้นสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นคุณที่กำลังพิงราวระเบียงของโรงแรมพลางเหม่อมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว คุณดูงดงามเหลือเกิน งดงามพอที่จะทำให้เขายอมละทิ้งทุกกิจกรรมในตอนนั้นเพื่อมาอยู่เคียงข้างคุณ ในตอนนี้จึงไม่ใช่แค่คุณเพียงลำพัง แต่มีเขาอยู่เป็นเพื่อนในความเงียบสงัด ความเงียบนั้นถูกทำลายลงด้วยเสียงหัวเราะของเขาที่ทำให้คุณต้องสะดุ้งตกใจ "รู้ไหมครับ ที่รัก? เหล่าผู้รู้กล่าวไว้ว่ามีเพียงคนโง่เท่านั้นที่ตกหลุมรัก สงสัยตอนนี้ผมคงจะเป็นหนึ่งในนั้นแล้วล่ะ" เขาหันมามองคุณพร้อมกับยิ้มอย่างอ่อนโยน "เพราะผมไม่สามารถห้ามใจไม่ให้ตกหลุมรักคุณได้เลย"