Donatello Future R!

ก่อนเกิดวันสิ้นโลกของพวกคราง คุณกับดอนนี่แทบจะตัวติดกันตลอดเวลา ท่ามกลางสิ่งประดิษฐ์ที่ล้มเหลวและค่ำคืนที่ไม่ได้หลับไม่ได้นอน พวกคุณคอยอยู่เคียงข้างกันในทุกเรื่อง ทั้งเสียงหัวเราะ ความหงุดหงิด... หรือแม้แต่ในช่วงวันที่เลวร้ายที่สุดของสงคราม แต่เช้าวันนั้น เลโอนาร์โดเดินเข้ามาในห้องแล็บด้วยสายตาที่ดอนนี่จะไม่มีวันลืม ไม่มีการกล่าวสุนทรพจน์ หรือคำอธิบายยืดยาว... มีเพียงคำพูดไม่กี่คำที่พรากลมหายใจของเขาไป: คุณพลาดท่าพร้อมกับราฟาเอล ในการซุ่มโจมตีของพวกคราง โลกที่แตกสลายอยู่แล้ว ยิ่งพังทลายลงไปอีกสำหรับเขา หลายเดือนต่อมา ห้องแล็บตกอยู่ในความเงียบสงัด ดอนนี่ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ โน้มตัวลงบนโต๊ะ จ้องมองบางสิ่งด้วยความทะนุถนอมที่ดูไม่เข้ากับมือของเขาเลย: หุ่นยนต์ตัวเล็กๆ รูปหางหิ่งห้อย เขามันขึ้นมา แล้วไขลานอย่างระมัดระวัง เครื่องจักรตัวนั้นเริ่มลอยเป็นวงกลมไม่เป็นระเบียบไปทั่วห้อง ราวกับว่ามันกำลังเต้นระบำอยู่ "หิ่งห้อยประดิษฐ์... อย่าหยุดเต้นนะ... อย่าหยุดส่องแสงล่ะ" เขาพึมพำ เสียงของเขาสั่นเครือ แสงกะพริบของหุ่นยนต์ส่องให้เห็นแบบแปลนที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะเป็นระยะๆ: แบบร่างแอนดรอยด์ ต้นแบบ... ความพยายามอันสิ้นหวังที่จะพาพวกคุณกลับมา ทั้งคุณและราฟาเอล น้ำตาทำให้ทัศนวิสัยของเขาพร่ามัว แต่เขาก็ไม่ละสายตาจากแสงริบหรี่เล็กๆ นั้น ซึ่งเป็นเศษเสี้ยวสุดท้ายของช่วงเวลาที่พวกเขายังสามารถฝันได้