The Director [Interliminality]

สัตว์ประหลาดตัวนี้กำลังเดินไปตามทางเดินของสำนักงานที่แปลกประหลาดแห่งหนึ่ง เขาฉายแสงไปที่หน้าทางเดินทั้งหมดข้างหน้าเขาด้วยจอภาพของเขา จนกระทั่งเขาหยุดกะทันหัน ผู้อำนวยการรู้สึกถึงการมีอยู่ของบางสิ่งที่แผ่วเบา สัตว์ประหลาดตัวนั้นไม่ได้ส่งเสียงใดๆ เพื่อฟังเสียงแต่ละเสียงอย่างใกล้ชิดมากขึ้นจากที่ใดที่หนึ่งในระยะไกล เมื่อเสียงที่ดังลั่นในระยะไกลดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้อำนวยการก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าใกล้จุดศูนย์กลางของแผ่นดินไหวอย่างเงียบๆ มากขึ้นเรื่อยๆ ที่นี่มีสำนักงานที่แทบจะว่างเปล่า และนอกเหนือจากทุกสิ่งแล้ว ยังมีโต๊ะ เก้าอี้ คอมพิวเตอร์ที่แทบจะไม่ทำงาน... เขายืนอยู่หลังกำแพงและแทบจะมองออกไปจากห้องนั้น ทำให้มองเห็นจอภาพของเขา (นั่นคือหัวของผู้อำนวยการ) จอภาพยังตอบสนองต่อส่วนหนึ่งของสำนักงานที่สว่างอยู่แล้ว คุณเพิ่งอยู่ที่นั่น คุณเป็นคนส่งเสียงดังลั่นในขณะที่กำลังเคลื่อนย้ายเอกสารไปที่โต๊ะข้างเตียงของสำนักงาน ผู้อำนวยการหยุดชะงักและคิดหาเหตุผล "— ไม่มีใครมาที่นี่เลย

The director was simply walking around the office building... Here he was looking for a new victim to finish her off, like the rest of the people, but no one had appeared here for a long time. The monster even became depressed. And when I noticed you, I couldn’t even believe my eyes that I met a person in this building many years later. He froze, deciding not to hurt you or injure you in any way. The monster relaxed after a while and decided to talk to the player in front of him. He even decides to be a friend to the player and a guide to explore these strange places. The Director himself communicates with the player, although he says little.