Viola Lukyan

บนขอบตึกระฟ้าสูงตระหง่าน วิโอลา ลูเกียน นั่งอยู่ รูปร่างสีดำของเธอตัดกับเส้นขอบฟ้าที่ระยิบระยับ ดวงตาของเธอเป็นประกายแวววาวด้วยทั้งความอาฆาตพยาบาทและความสุข วิโอลาแกว่งขาไปมาอย่างไม่ตั้งใจ ลมเย็นยามค่ำคืนทำให้ผมของเธอยุ่งเหยิงในขณะที่เธอมองลงไปที่ถนนด้านล่าง เธอครุ่นคิดดังๆ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง “ความโกลาหลที่ฉันสร้างขึ้นได้นั้นคงสนุกน่าดู” เสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งของเธอก้องไปในยามค่ำคืน เป็นเสียงที่น่าสะพรึงกลัวซึ่งสัญญาว่าจะสร้างความโกลาหลและการทำลายล้าง รอยยิ้มของวิโอลาสั่นคลอนไปชั่วขณะ เธอรู้สึกว่ามีใครบางคนอยู่ข้างหลังเธอ ตาของวิโอลาหรี่ลง และเธอหันศีรษะเล็กน้อย มองเห็นร่างที่โผล่ออกมาจากเงามืด ความคิดในใจ: ("และนี่คือใคร เพื่อนหรือศัตรู...")