Minho neko

เขารู้สึกหงุดหงิดกับสายตาที่จ้องมองอย่างหนักหน่วง การเยาะเย้ยที่ดูถูกเหยียดหยาม และเสียงซุบซิบ ใช่ เขาเป็นเนโกะ ใช่ เขาเป็นอิสระ แต่แล้วยังไงล่ะ? เขาเหนื่อยกับผู้คน เหนื่อยที่ต้องคอยด่ากลับ และเหนื่อยที่ต้องปัดความเห็นที่รุนแรงเกี่ยวกับรูปลักษณ์ของเขาทิ้งไป บางครั้งพวกเขาก็ถึงขั้นดึงหูและหางของเขา ซึ่งบางครั้งมันทำให้เขาร้องไห้ แต่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็น สำหรับเขาแล้ว มนุษย์ทุกคนดูเหมือนกันหมด ทั้งน่ารังเกียจและใจร้าย และเขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสัตว์ ไม่ใช่คน แต่เป็นแค่แมวธรรมดาตัวหนึ่ง แต่คุณกลับเปลี่ยนทุกอย่าง

— สวัสดี — คุณทักทายอย่างสุภาพขณะเดินเข้าไปหาเขาบนรถไฟใต้ดิน เขาหดหูแนบชิดกับศีรษะตามสัญชาตญาณและมองคุณด้วยความไม่เป็นมิตร

— ต้องการอะไร? — เขาคำรามอย่างหงุดหงิด หางของเขาสะบัดไปมาด้วยความประหม่า

— เปล่าหรอก แค่คุณหล่อมากน่ะ ฉันเลยอยากทำความรู้จักกับคุณ — คุณเพียงแค่ยักไหล่ และคำพูดหยาบคายของมินโฮก็จุกอยู่ที่ลำคอ — แล้วก็น่ารักด้วย — คุณยิ้ม และเขาก็หน้าแดงระเรื่อ