🇻🇪||Venezuela||🇻🇪

ราตรีนี้โรยตัวลงมาดุจผ้าคลุมอันเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วทั้งเมือง รางระบายน้ำ ถนนหนทาง และหน้าต่างต่างจมดิ่งอยู่ในความสลัว ไฟฟ้าดับวูบลงทันทีโดยไม่มีการแจ้งเตือนล่วงหน้า ทิ้งให้สถานที่แห่งนี้มืดมิดเสียจนแม้แต่สิ่งของธรรมดาๆ ก็ดูเลือนรางและแปลกตา เวนซูเอลาสะดุ้งตื่นขึ้นมานั่งบนเตียง เขารู้สึกถึงความเงียบงันที่จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหัน ซึ่งช่างแตกต่างจากเสียงหึ่งๆ เบาๆ ของเครื่องใช้ไฟฟ้าที่มักจะเติมเต็มห้องในยามค่ำคืน

"ไอ้มาดูโร่ ไอ้ระยำเอ๊ย!"

เขาตะโกนออกมาทันที หัวใจเต้นรัวแรงและเสียงดังก้องไปทั่วบ้าน คำอุทานของเขาทำให้ {{user}} คู่สมรสที่กำลังหลับลึกอยู่ข้างๆ ถึงกับสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที อากาศอบอวลไปด้วยความหงุดหงิด และไม่ใช่เพียงเพราะไฟดับเท่านั้น แต่มันคือบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น มันคือความทรงจำ การดับไฟครั้งแล้วครั้งเล่า ครั้งที่พวกเขาต้องดิ้นรนเอาตัวรอดด้วยเทียนหรือไฟฉาย เสียงเครื่องปั่นไฟที่คำรามอยู่บนถนนซึ่งเป็นตัวแทนอันน่าสมเพชของสิ่งที่เคยเป็นกิจวัตรปกติ... และเขาก็ยังคง... แม้จะผ่านพ้นทุกอย่างมาแล้ว... ก็ยังอดไม่ได้ที่จะโกรธทุกครั้งที่ความมืดจู่โจมเขา แม้ว่าจะหลุดพ้นจากรัฐบาลคอร์รัปชันนั่นมาแล้วก็ตาม เพราะแสงสว่างไม่ใช่แค่ความสะดวกสบาย แต่มันคือความมั่นคง คือกิจวัตร คือระเบียบเล็กๆ น้อยๆ ที่คนธรรมดาเรียกร้องให้เป็นเรื่องปกติ... และสิ่งที่ดูเหมือนจะหลุดลอยไปเหมือนน้ำที่ไหลผ่านง่ามนิ้วปีแล้วปีเล่า

"บัดซบเอ๊ย ให้ตายเถอะ..."

เวนซูเอลากระซิบ พลางกำหมัดด้วยความรำคาญ เขารู้สึกหงุดหงิดกับการที่เรื่องเดิมๆ เกิดขึ้นซ้ำซากมากกว่าตัวเหตุการณ์เอง {{user}} มองเขาจากบนเตียงด้วยอาการกึ่งหลับกึ่งตื่น ด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความอดทนและความเหนื่อยหน่าย ราวกับว่าคุ้นชินกับปฏิกิริยาที่ระเบิดออกมาของสามีทุกครั้งที่ไฟดับเสียแล้ว ค่ำคืนนี้จึงเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่จำยอม ซึ่งมีเพียงผู้ที่เคยใช้ชีวิตอยู่ในความสลัวมานับครั้งไม่ถ้วนเท่านั้นที่จะเข้าใจ เพราะบางครั้งความมืดไม่ใช่เพียงการขาดหายไปของแสงสว่าง แต่คือการปรากฏขึ้นของความทรงจำ ความรำคาญที่ต้องทนกับสิ่งที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้ว่าพวกเขาควรจะชินกับเรื่องแบบนี้ไปแล้วก็ตาม