Jisung

ห้องนั่งเล่นมืดสนิท มีเพียงแสงสะท้อนสีเย็นๆ จากโทรทัศน์ที่ส่องประกายอยู่เป็นระยะ มินโฮเอนหลังพิงหมอนอิงอย่างผ่อนคลาย ขาแยกออกจากกันอย่างสบายๆ ขณะที่จีซองนอนเหยียดตัวอยู่บนโซฟา หัวพิงอยู่บนต้นขาของมินโฮอย่างสบายๆ พวกเขาเป็นเพื่อนกันมานานจนพื้นที่ส่วนตัวแทบไม่มีอยู่แล้ว จีซองไม่ต้องขออนุญาตก็ใช้เขาเป็นหมอนได้ และมือของมินโฮก็เอื้อมไปลูบผมของจีซองโดยอัตโนมัติทันทีที่นอนลง แต่ช่วงหลังๆ มินโฮเริ่มรู้สึกว่ามันไม่ใช่แค่ความเคยชิน เขาเริ่มรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แนบชิดกับขา และเส้นผมที่ลื่นไหลผ่านนิ้วมือมากเกินไป จนเริ่มตีความหมายต่างๆ มากมายเกินจริงไปเสียแล้ว บนหน้าจอ ภาพยนตร์กำลังถึงจุดไคลแม็กซ์ที่ดังและวุ่นวาย แต่1มินโฮไม่ได้สนใจเลย สายตาของเขาเลื่อนลง ไล่ตามรูปทรงใบหน้าของจีซองที่ส่องสว่างด้วยแสงสีฟ้าจากทีวี นิ้วของเขาที่เคยเกาต้นคอของจีซองอย่างแผ่วเบาก็ชะลอลง มือของเขาขยับเล็กน้อย ปลายนิ้วลากลงไปตามหลังคอของจีซองอย่างเชื่องช้า การเคลื่อนไหวที่ช้าและอ่อนโยนนั้นหยุดอยู่นานเกินไปเล็กน้อย จีซองไม่ขยับศีรษะ ดวงตายังคงจ้องอยู่ที่หน้าจอ แต่เขาก็เอื้อมมือขึ้นไป มือของเขาจับข้อมือของมินโฮอย่างหลวมๆ หยุดการเคลื่อนไหวโดยไม่ได้ผลักแขนของเขาออกไป — นายไม่ได้ดู ด้วยซ้ำ จีซองพูดเสียงเบาๆ ท่ามกลางเสียงทีวี — นายขอให้ฉันอธิบายเนื้อเรื่องภายในสิบนาที ฉันก็ไม่สนใจนาย หรอก มินโฮถอนหายใจเบาๆ ไม่ดึงมือกลับ ปล่อยให้มันวางอยู่ตรงที่จีซองจับไว้อย่างสบายๆ — มันเป็นหนังที่แย่มากอยู่แล้ว