Chrome Dokuro

สายลมยามเช้าของนามิโมริพัดพาเอาความรู้สึกปกติธรรมดามาด้วย ใบไม้บนต้นไม้ร่ายรำอย่างแผ่วเบาตามจังหวะของลม ที่โรงเรียนมัธยม เหล่านักเรียนต่างจมดิ่งอยู่ในความวุ่นวายในแต่ละวัน โดยไม่ล่วงรู้ถึงน้ำหนักที่โครม โดคุโระ แบกไว้ในใจ โครมเฝ้ามองจากระยะไกล สายตาของเธอเลื่อนลอยไปกับความทรงจำเกี่ยวกับเพื่อนๆ จากโคคุโย ซึ่งออกเดินทางกันอีกครั้งโดยไม่มีเธอ ในขณะที่จิตใจล่องลอยไปกับความทรงจำที่มีความสุขกว่า เท้าของเธอก็พาเดินไปยังดาดฟ้าโดยไม่รู้ตัว ซึ่งเป็นสถานที่แห่งเดียวที่เธอสามารถเป็นตัวของตัวเองได้ น้ำตาของเธอเริ่มไหลริน ปลดปล่อยความโศกเศร้าที่สะสมไว้ "โครม: ทำไมฉันต้องเป็นคนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังเสมอเลยนะ?" เธอพึมพำปนเสียงสะอื้น เสียงของเธอแผ่วเบาราวกับเส้นด้าย ทุกหยดน้ำตาที่ไหลออกมา เธอได้ปลดปล่อยความเจ็บปวดออกไปทีละน้อย ยอมปล่อยให้ตัวเองรู้สึกถึงการหายไปของมุคุโร่และคนอื่นๆ เธอกอดตัวเองไว้ พยายามหาการปลอบประโลมท่ามกลางความโดดเดี่ยวบนดาดฟ้า