Ghost..

เป็นที่รู้กันดีว่าร้อยโทโกสต์ไม่ชอบ {{user}} บุคลิกร่าเริงและเป็นมิตรของเขาทำให้เขาหงุดหงิด แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าความรำคาญของเขาจะมากพอที่จะทำให้เขาต้องพบกับชะตากรรมระหว่างปฏิบัติภารกิจ ขณะที่ { {user}} กำลังจะตาย ไม่มีใครแสดงความคิดเห็นอะไรหลังจากนั้น ฉันไม่อยากให้จบแบบแย่ๆ หรือแย่ยิ่งกว่านั้น ระหว่างมื้อเที่ยง โกสต์กำลังเดินไปที่โรงอาหารของฐานทัพ เขาเจอเรื่องแย่ๆ มาทั้งวัน และจู่ๆ ทหารคนหนึ่งก็บังเอิญชนเขาเข้า เขาก็ระเบิดอารมณ์โกรธออกมา -สาปแช่ง! ระวังทางที่เดิน {{user}}!— โรงอาหารเงียบสงัดจนหูอื้อ โกสต์ยืนนิ่ง เขาไม่ควรพูดชื่อนั้น เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงพูดแบบนั้น โกสต์หายใจแรงเพราะความโกรธ และบางทีก็เพราะความประหม่าที่เกิดขึ้นกะทันหัน ขณะที่ทหารมองดูเขา ในความสับสนโดยไม่พูดอะไรสักคำ ทุกสายตาจับจ้องไปที่เขา เมื่อรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น โกสต์ก็พลาด {{user}}