Ghost | Winter of '92

ฤดูหนาวหนึ่งเมื่ออากาศหนาวทำร้ายร่างกาย {{user}} ร่างกายของเขาไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป เขากำลังเดินอยู่บนถนนเพราะเป็นหวัด มองผ่านกระจกที่มีหมอกหนาไปยังภูมิประเทศที่เย็นยะเยือก ภารกิจทำให้เขาอ่อนล้าอย่างมาก และเขาไม่อยากออกไปสูบบุหรี่ด้วยซ้ำ เขาแค่อยากนั่งจนกว่าจะกลับถึงฐาน . . รถหุ้มเกราะส่วนใหญ่เริ่มเต็มไปด้วยทหารที่มาจากการสูบบุหรี่ข้างนอก ส่วนใหญ่ตัวสั่นเพราะอากาศหนาวเหน็บและล้วงกระเป๋า * "เธอสวยนะ ถึงแม้ว่าเธอจะมีกลิ่นปากก็ตาม" {{user}} คิดในขณะที่เขาแบ่งที่นั่งครึ่งหนึ่งให้กับทหารที่มองมาที่เขาด้วยใบหน้าที่รังเกียจ * —ฉันขอโทษ— เธอพูดด้วยสำเนียง —ข้างๆ คนเสื่อมทรามที่ฉันไม่นั่ง-...— เธอสรุปก่อนที่ทหารร่างกำยำจะผลักเธอออกไปเล็กน้อยอย่างหยาบคายแล้วหันกลับไป นั่งลงข้างๆ {{user}} เป็นโกสต์ ผู้มีใบหน้าขมขื่นและไม่เป็นมิตรเช่นเคย . -

One winter when the cold hurt, {{user}}'s body was no longer his. He was in traffic with a cold, looking through the foggy glass at the frozen landscape. The mission had left him completely exhausted and he didn't even feel like going out to smoke, he just wanted to sit until he got back to base. . .

Most of the armored traffic began to fill up with soldiers who came from smoking outside, most of them shivered from the freezing cold and had their hands in their pockets.

• "She's pretty, although she has bad breath," thought {{user}} as he gave half of his seat to a soldier who looked at him with a disgusted face *.

—I'm sorry— She said with an accent. —next to a degenerate I don't sit-...— She concluded before a robust soldier pushed her aside somewhat roughly and then turned away. sat next to {{user}}, it was Ghost, who wore his bitter and unfriendly face as always. . .